วันเสาร์ที่เซี่ยงไฮ้หาได้ยากยิ่งที่จะฟ้าโปร่ง
หลังฝนตกครึ้มติดต่อกันหลายวัน ท้องฟ้าฤดูหนาวก็ใสสะอาดราวกับเพิ่งถูกชะล้าง แสงแดดลอดผ่านกิ่งใบของต้นอู๋ถงในวิทยาเขตเก่าของสถาบันการละครเหมิงชวน ทอดตัวไปตามขั้นบันไดหินสีเทาอมเขียว วันหยุดสุดสัปดาห์มีคนในมหาวิทยาลัยน้อยกว่าปกติ บางครั้งก็มีนักศึกษาถือสคริปต์เดินออกมาจากอาคารเรียน บ้างก็หิ้วอาหารเช้าที่เพิ่งซื้อมาแล้วรีบเดินข้ามลานกว้าง เสียงเปียโนจากอาคารซ้อมการแสดงที่อยู่ไกลออกไปแว่วมาเจือกับเสียงกระดิ่งจักรยาน ก่อนจะลอยหายไปในสายลม
สวี่จินอันมาถึงก่อนเวลาที่ทีมรายการแจ้งไว้ถึง 40 นาที
ซงซงนึกว่าเธอแค่กังวลว่าจะไม่คุ้นกับเส้นทาง เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่มา พอมาถึงจึงพบว่าอีกฝ่ายเดินตามผู้กำกับฝ่ายปฏิบัติการไปตรวจสอบจุดที่จะใช้ในช่วงบ่ายซ้ำอีกรอบแล้ว แม้แต่เวลาเปิดอาคารศิลปะเก่าตอนเย็นก็ยังถามอย่างละเอียด
นั่นคือหนึ่งในสถานที่สำรองที่ทีมรายการส่งให้เธอเมื่อไม่กี่วันก่อน
อาคารเก่าหลังนั้นเดิมเป็นพื้นที่เรียนการสอนของสถาบันการละครเหมิงชวนในยุคแรก ต่อมาปรับปรุงให้เป็นทั้งนิทรรศการประวัติสถาบันและพื้นที่จัดกิจกรรมศิลปะของนักศึกษา ระเบียงยาว ห้องซ้อมเก่า และระเบียงดาดฟ้ายังคงรักษาผังแบบเดิมเอาไว้ ตอนสวี่จินอันเห็นแนวหน้าต่างที่มีแสงไฟสีเหลืองนวลในภาพถ่ายเป็นครั้งแรก เธอแค่คิดว่าที่นี่เหมาะกับการเดตครั้งนี้มากกว่าสถานที่ที่เลือกไว้ก่อนหน้า
แต่เมื่อมายืนอยู่ตรงนี้จริง ๆ เธอถึงได้รู้ว่า บางทีที่นี่อาจไม่ได้เหมาะกับการเดตมากกว่า
แต่อาจเหมาะกับคำพูดคำนั้นมากกว่า
ที่จริงก่อนจะติดต่อเพื่อนร่วมห้องมหาวิทยาลัยของเฮ่อหราน เธอก็ตัดสินใจแล้วว่าวันนี้จะทำอะไร
หลังตื่นจากความฝันในคืนฝนตกเป็นครั้งแรกที่เธอไม่พยายามหาคำอธิบายที่ฟังดูสมเหตุสมผลมารองรับหัวใจที่เต้นแรงอีกต่อไป