หลังจากกดโทรด้วยเสียงออกไป สวี่จินอันถึงเพิ่งรู้ตัวเอาป่านนี้ว่า ที่จริงแล้วตัวเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังทำอะไรอยู่
สัญลักษณ์รอสายตรงกลางหน้าจอหมุนวนเป็นวง ๆ เสียงสัญญาณเชื่อมต่อจากลำโพงดังยาวสม่ำเสมอ ทุกครั้งที่ดังขึ้นก็เหมือนมีใครเคาะลงกลางอกเธอทีหนึ่ง
เสียงรับสายยังไม่ทันจางหาย หัวใจของเธอก็เต้นกระแทกจนหน้าอกชาไปหมดแล้ว
ปฏิกิริยาตอบสนองของสวี่จินอันตลอดชีวิตที่ผ่านมา คงไม่เคยรวดเร็วเท่าครั้งนี้อีกแล้ว พออีกฝ่ายรับสายปุ๊บ นิ้วเธอก็กดลงไปทันที ตัดสายทิ้งคามือ
ห้องนอนกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง
หน้าจอโทรศัพท์ยังค้างอยู่ในหน้าต่างแชต ตรงด้านล่างสุดแสดงข้อความชัดแจ๋วว่า
【ระยะเวลาสนทนา: 00:01】
สวี่จินอันจ้องตัวเลขชุดนั้น จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าน่าอายยิ่งกว่าคุยกันสองชั่วโมงแล้วไม่มีอะไรจะพูดเสียอีก
หนึ่งวินาที
เป็นหลักฐานยืนยันกระบวนการที่เธอเป็นฝ่ายโทรไปเอง แล้วก็หนีเอาตัวรอดกลางคันอย่างแม่นยำสุด ๆ
อีกด้านหนึ่ง เฮ่อหรานเพิ่งรับสาย กำลังจะพูดอะไรสักหน่อย แต่สัญลักษณ์การโทรก็หายไปจากหน้าจอเสียก่อน
เขามองบันทึกเสียงในหน้าต่างแชตที่สั้นเสียจนแทบเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น คิ้วขยับเล็กน้อย
ไม่กี่วินาทีต่อมา หน้าต่างสนทนาก็สว่างขึ้นอีกครั้ง
【สวี่จินอัน: ขอโทษที เมื่อกี้มือไปโดน】
หลังข้อความตามมาด้วยสติกเกอร์กระต่ายขอโทษ
กระต่ายหูตกสีขาวจั๊วะคุกเข่านั่งขาชิดกันอยู่บนพื้น หูยาวทั้งสองข้างห้อยลงมาด้านหน้าอย่างนุ่มนิ่ม หน้าผากแทบจะแนบกับอุ้งเท้า บนหัวมีตัวหนังสือเล็ก ๆ เขียนไว้ว่า