【？？？: อันอัน เจอกันพรุ่งนี้】
ข้อความหยุดอยู่บรรทัดล่างสุดของหน้าจอ
มีแค่ห้าคำ แต่สวี่จินอันกลับเหมือนถูกใครสักคนจู่โจมเปิดโปงความคิดลับ ๆ โดยไม่ทันตั้งตัว ความร้อนผ่าวพลันแผ่ไปทั่วแก้ม ลามจนถึงใบหู
ทำไมไม่เรียกคุณครูสวี่ล่ะ?
หรือคุณนักข่าวสวี่?
ดันเป็นอันอันไปได้
สองคำนั้นปรากฏออกมาจากปากเฮ่อหราน ไม่สิ จากปลายนิ้วของเขาอย่างเป็นธรรมชาติเกินไป ราวกับเขาเคยเรียกสวี่จินอันแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วนในที่ที่ไม่มีใครรู้ เพียงแต่คืนนี้เขาถึงยอมให้ความสนิทสนมนั้นข้ามผ่านหน้าจอมาอยู่ตรงหน้าเธอ
สวี่จินอันจ้องข้อความบรรทัดนั้นอยู่นาน ก่อนยกมือแตะแก้มตัวเอง
ฝ่ามือร้อนฉ่า
เธอรีบคว่ำโทรศัพท์ลงบนเตียง ราวกับเพียงมองไม่เห็น สองคำนั้นก็จะถูกกดกลับลงไปพร้อมกับจังหวะหัวใจที่เต้นผิดปกติของตัวเอง
แต่หน้าจอดับไปแล้ว ความทรงจำกลับไม่ได้ดับตาม
“บางเรื่องคุยกันต่อหน้าจะเหมาะกว่า”
“อันอัน เจอกันพรุ่งนี้”
เฮ่อหรานเตรียมจะบอกอะไรเธอกันแน่?
เด็กผู้หญิงในรูปนั้นใช่เธอหรือเปล่า?
ถ้าใช่ ทำไมเขาถึงจดจำการพบกันเพียงชั่วครู่ ซึ่งแม้แต่เธอยังลืมสนิทไปแล้ว ได้นานถึงเจ็ดปีเต็ม?
สวี่จินอันมุดเข้าไปใต้ผ้าห่ม หลับตาลง พยายามใช้สติของผู้ใหญ่ธรรมดาคนหนึ่งวิเคราะห์เรื่องนี้อย่างเป็นกลาง
บางทีเฮ่อหรานอาจแค่ความจำดี