น้ำในหม้อเดือดปุด ๆ แล้ว
ฟองอากาศเล็กละเอียดผุดขึ้นจากก้นหม้อไม่หยุด กระทบผนังหม้อสเตนเลสจนเกิดเสียงเบา ๆ ต่อเนื่อง สวี่จินอันยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหาร แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ตกกระทบปลายนิ้ว จนกระทั่งไอน้ำสีขาวลอยออกมาจากห้องครัว เธอถึงได้เหมือนเพิ่งได้สติ หันไปลดไฟลง
ผักกับไข่ยังวางเรียงเป็นระเบียบอยู่บนเคาน์เตอร์ครัว
เดิมทีเธอแค่คิดจะต้มบะหมี่ง่าย ๆ สักชาม แต่ตอนนี้กลับไม่มีแม้แต่แก่ใจจะฉีกซองบะหมี่
สวี่จินอันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง
ข้อความสามข้อความของเฮ่อหรานยังค้างอยู่ในหน้าสนทนา
【？？？：พรุ่งนี้ยุ่งไหม?】
【？？？：พรุ่งนี้บ่ายฉันกลับเซี่ยงไฮ้】
【？？？：ถ้าสะดวก อยากขอให้ช่วยอะไรหน่อย】
เขาไม่ค่อยเอ่ยปากกับเธอด้วยวิธีแบบนี้
ส่วนใหญ่แล้ว เฮ่อหรานดูเหมือนจะรู้ดีกว่าเธอเสียอีกว่าเส้นแบ่งระหว่างคนทั้งสองอยู่ตรงไหน ไม่ว่าจะเป็นการจัดรายการ การสัมภาษณ์ต่อหน้าสาธารณชน หรือรายละเอียดเล็ก ๆ ในชีวิตประจำวันที่แยกไม่ออกเสียทีเดียวว่าเป็นการทำงานแสดงความสัมพันธ์ต่อสาธารณะหรือการดูแลกัน เขาจะเผื่อทางให้เธอปฏิเสธไว้ก่อนเสมอ
ราวกับว่าขอเพียงเขาเว้นพื้นที่ให้เธอมากพอ เธอก็จะไม่มีวันต้องลำบากใจเพราะเขาเข้ามาใกล้