“ที่นี่แหละคือจุดเริ่มต้นที่แท้จริงในเส้นทางนักแสดงของฉัน”
“หอประชุมเก่าเหรอ?”
“อืม”
เธอพาเฮ่อหรานเดินขึ้นบันไดหิน
“ตอนฉันอยู่ปีสาม ชมรมละครเวทีของมหาวิทยาลัยเตรียมเข้าร่วมเทศกาลละครเวทีนักศึกษา คณะนักข่าวอยากถ่ายสารคดีเบื้องหลัง ฉันรับหน้าที่สัมภาษณ์กับตามถ่ายหน้างาน”
“แล้วต่อจากนั้นล่ะ?”
“วันซ้อมใหญ่ รุ่นพี่ที่รับบทนางเอกติดธุระกะทันหัน แต่ทีมจัดแสงก็ยังต้องซ้อมตำแหน่ง ผู้กำกับเลยดึงฉันขึ้นเวทีแบบส่ง ๆ ให้ไปยืนแทนเธอก่อน”
ยามพูดถึงประสบการณ์ครั้งนั้น แววตาของเธอก็มีประกายคิดถึงอยู่เล็กน้อย
“เดิมทีฉันมีหน้าที่แค่ถือไมค์ บทก็ยังไม่ได้ท่องด้วยซ้ำ สุดท้ายผู้กำกับยัดบทละครใส่มือ บอกให้ฉันอ่านตามไปสักสองช่วง”
“แสดงได้ดีมากเหรอ?”
“ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก”
สวี่จินอันตอบอย่างซื่อตรง
“รอบแรกยืนผิดตำแหน่ง รอบสองลืมเงยหน้าแถมลืมทำท่าทาง กว่าจะทำให้ครูฝ่ายแสงพอใจได้ก็ปาไปรอบที่สาม”
“ตอนนั้นถังอี้อยู่ข้างล่างเวทีเหรอ?”
เธอหันมามอง “เรื่องนี้คุณก็รู้ด้วยเหรอ?”
เฮ่อหรานยังคงสีหน้าเรียบเฉย “เดาเอา”