ตอนรถตู้พี่เลี้ยงจอดตรงทางเข้าใต้ดินของตึกถ่ายรายการ สวี่จินอันยังก้มหน้าไล่อ่านรายการคำถามที่เธออ่านซ้ำจนกระดาษมีรอยพับไปหมด
เดิมทีเธอคิดว่าแค่จำคำตอบที่ตกลงกันไว้เมื่อคืนให้ขึ้นใจ วันนี้ถึงจะไม่ได้คะแนนเต็ม อย่างน้อยก็คงไม่เผยพิรุธให้เห็นชัดเกินไปต่อหน้ากล้อง แต่ทีมงานกลับแจ้งกะทันหันวาคำถามจริงอาจไม่มาจากรายการนี้ เท่ากับบอกเธอก่อนเริ่มสอบว่า เอกสารทบทวนมีไว้ใช้อ้างอิงเท่านั้น ส่วนข้อสอบจริงขึ้นอยู่กับอารมณ์ของคุณครูผู้ออกข้อสอบล้วน ๆ
สวี่จินอันปิดกระดาษ หันไปมองคนข้าง ๆ
“ถ้าหนีตอนนี้ ค่าผิดสัญญาประมาณเท่าไหร่”
“จ่ายไม่ไหว”
“งั้นฉันแกล้งความจำเสื่อมล่ะ”
“ทีมงานคงดีใจมาก”
“ทำไมล่ะ”
“มีประเด็นให้พูดถึง”
เฮ่อหรานพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับทำใจยอมรับมานานแล้วว่าทีมงานอาจสร้างเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมาได้ทุกเมื่อ
ด้านนอกมีทีมงานมารอรับแล้ว เงาคนไหวไปมาผ่านกระจกสีเข้ม สวี่จินอันลดเสียงลง พยายามดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้าย “ถ้าเขาถามละเอียดมาก ๆ ล่ะ เช่น เวลานอนคุณชอบนอนฝั่งซ้ายหรือขวาของเตียง หรือเวลาอาบน้ำคุณสระผมก่อนหรือล้างหน้าก่อน”
“ฝั่งขวา”
“อะไรนะ”
“ฉันชินกับการนอนฝั่งขวา”
สวี่จินอันชะงักไป แล้วก็ยิ่งปวดหัวกว่าเดิม “ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องตำแหน่งบนเตียงนะ”
“แล้วเรื่องอะไร”
“เรื่องถ้าคำตอบของเราไม่ตรงกันเลยจะทำยังไงต่างหาก”
เฮ่อหรานเหลือบมองเธอ แล้วยื่นมือไปช่วยประคองเอกสารที่ไถลลงมาถึงข้างเข่า
“คู่รักปกติก็ไม่ได้ตอบเหมือนกันทุกข้อหรอก”
“ถ้าคำตอบต่างกันแบบคนละเรื่องเลยล่ะ”
“มีฉันอยู่”
คำสั้น ๆ สองคำ ฟังจากปากเขาแล้วเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง