เช้าวันถัดมาตอนเจ็ดโมง หยวนฉีหนึ่งก็แน่นขนัดไปด้วยผู้คน
ช่างแต่งหน้า ช่างทำผมและแต่งตัว รวมถึงทีมงานของทั้งสองฝ่ายทยอยเดินทางมาถึง ห้องนั่งเล่นที่ปกติเงียบสงบกลายเป็นห้องพักทีมงานชั่วคราวภายในชั่วข้ามคืน
ราวแขวนเสื้อผ้าเรียงอยู่ริมหน้าต่างบานสูง กล่องเครื่องสำอางที่อัดแน่นด้วยแปรงและขวดกระปุกกินพื้นที่ไปครึ่งโต๊ะอาหาร ส่วนช่างภาพที่รายการจัดมาให้ติดตามก็เดินทางมาถึงก่อนเวลา กำลังพาผู้ช่วยหามุมกล้องระหว่างโถงทางเข้าและห้องนั่งเล่น เพื่อเตรียมถ่ายเบื้องหลังตอนทั้งสองคนออกเดินทางด้วยกัน
ตอนนาฬิกาปลุกเรียกสวี่จินอันให้ตื่น เมื่อคืนเธอเพิ่งเข้านอนไปไม่ถึงหกชั่วโมง
หลังกลับจากริมแม่น้ำ เธอกับเฮ่อหรานนั่งคุยกันถึงเกือบตีสอง พลางไล่ดูรายการคำถามที่ทางรายการส่งมาให้ คำถามช่วงแรกไม่ได้ยากอะไร ก็แค่ถามว่าเจอกันครั้งแรกเมื่อไหร่ ใครสารภาพรักก่อน ปกติชอบไปเดตแบบไหน ขอแค่เติมคำตอบไปตามไทม์ไลน์ความรักที่ทีมงานตกลงกันไว้ ก็พอจะตอบให้เข้าทีได้
คำถามที่ทำให้ทั้งคู่หยุดชะงักพร้อมกันจริง ๆ คือข้อนี้
【ครั้งแรกที่หวั่นไหวเพราะอีกฝ่ายคือตอนไหน?】
พวกเขาประกาศความสัมพันธ์ต่อสาธารณะมาได้สองเดือนแล้ว จะให้ตอบว่าเป็นเหตุการณ์หลังประกาศความสัมพันธ์ก็คงไม่ได้ แต่หากต้องหาคำว่า “ครั้งแรก” จากช่วงเวลาที่ทั้งคู่มีร่วมกันอันแสนจำกัด ประสบการณ์ให้เลือกก็มีน้อยจนน่าสงสาร
สุดท้ายสวี่จินอันจึงได้แต่ตอบคลุมเครือว่า “เรื่องหวั่นไหวมันคงเกิดขึ้นหลายครั้ง ครั้งแรกเกิดขึ้นตอนไหน ใครจะไปจำได้ละเอียดขนาดนั้นล่ะคะ”
คำตอบนี้ฟังดูเหมือนจงใจเลี่ยงอยู่บ้าง แต่พออยู่ในบริบทของคู่รักตัวจริงกลับฟังขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ จึงถูกเก็บไว้ใช้ไปก่อน ส่วนคำถามต่อยอดที่รายการชอบถามอย่าง “ครั้งล่าสุดล่ะ” เธอเตรียมคำตอบไว้ว่าเป็นวันเกิด ตอนที่เฮ่อหรานลงมือทำอาหารให้เธอกินด้วยตัวเอง
บรรยากาศอบอุ่น รูปถ่ายก็เพิ่งเติมเข้าไป จะเช็กทุกรายละเอียดเมื่อไหร่ก็ได้
ปลอดภัย โรแมนติก แถมตามหาช่องโหว่ได้ไม่ง่าย
ส่วนคำตอบของเฮ่อหรานคือ ตอนช่วยเธอซ้อมบทแล้วเห็นเธอเข้าถึงตัวละครอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรก