สิ้นเสียงคำถาม สวี่จินอันก็เงียบไปเองอยู่ครู่หนึ่ง
รอยบุ๋มข้างแก้มของเขาตื้นมาก อยู่หน้ากล้องก็ไม่เด่นชัดนัก แฟนคลับหลายคนอาจไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำ แต่เธอกลับแยกออกอย่างชัดเจนแล้วว่าเมื่อไรเฮ่อหรานแค่ยกมุมปากขึ้นตามมารยาท และเมื่อไรแววตาของเขามีรอยยิ้มจริง ๆ
ผู้กำกับจับสังเกตช่วงที่เธอชะงักได้อย่างรวดเร็ว
“คุณครูสวี่ปกติคอยสังเกตเวลาครูเฮ่อยิ้มอยู่บ่อย ๆ เหรอ”
“เป็นนิสัยในการทำงานค่ะ”
เธอหาเหตุผลให้ตัวเองได้อย่างรวดเร็ว
“นักแสดงต้องหมั่นสังเกตรายละเอียดทุกอย่างในชีวิตค่ะ”
ขณะเดียวกัน ในห้องสัมภาษณ์อีกห้อง เฮ่อหรานก็ได้รับคำถามเดียวกัน
“เวลาส่วนตัว คุณครูสวี่เรียกคุณบ่อยที่สุดว่าอะไรครับ”
เขาเขียนลงบนกระดานว่า—
【ครูเฮ่อ】
ผู้กำกับถามว่า “คบกันแล้วก็ยังเรียกกันสุภาพขนาดนี้เลยเหรอครับ”
“เธอเรียกจนชินแล้วครับ”
“แล้วคุณเรียกเธอบ่อยที่สุดว่าอะไรครับ”
เฮ่อหรานแทบไม่ต้องคิด
【จินอัน】
“ต่อไปจะมีคำเรียกที่สนิทสนมกว่านี้ไหมครับ”
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง
“แล้วแต่ว่าเธอชอบแบบไหนครับ”
“ถ้าให้คุณเป็นคนตัดสินล่ะครับ”
เฮ่อหรานเงยหน้าขึ้น คล้ายกำลังพิจารณาคำถามนี้อย่างจริงจัง แต่สุดท้ายก็พูดเพียงว่า “ไว้ค่อยตัดสินกันทีหลังครับ”
ผู้กำกับไม่ได้ถามต่อ แล้วเปลี่ยนไปถามข้อถัดไป
“ใช้สัตว์หนึ่งชนิดมาเปรียบเทียบคุณครูสวี่ครับ”
เฮ่อหรานเขียนว่า
【กระต่ายหูตก】
ผู้กำกับดูแปลกใจอยู่บ้าง “ทำไมเจาะจงขนาดนี้ครับ”