“เจ้ากระต่ายน้อยน่ารักมาก”
สวี่จินอันยืนอยู่ตรงรอยต่อระหว่างโถงทางเข้ากับห้องนั่งเล่น ชั่วขณะหนึ่งเธอแยกไม่ออกว่าเขาหมายถึงเข็มกลัด หรือคนที่ติดเข็มกลัดอยู่กันแน่
สายตาของเฮ่อหรานเลื่อนออกจากหน้าอกเธอไปแล้ว สีหน้าเป็นธรรมชาติราวกับเมื่อครู่เขาเพียงแสดงความคิดเห็นธรรมดา ๆ ต่อเครื่องประดับชิ้นหนึ่ง กลับทำให้คนที่ยังยืนขบคิดคำพูดนั้นอยู่ที่เดิมดูคิดมากไปเองเสียอย่างนั้น
สวี่จินอันยกมือแตะเข็มกลัดเบา ๆ
สัมผัสเย็นนิด ๆ จากโครงโลหะส่งผ่านเสื้อโค้ตมา อัญมณีสีน้ำเงินสองเม็ดส่องประกายอย่างสงบใต้ไฟโถงทางเข้า มองอย่างไรก็เป็นแค่กระต่ายน้อยไร้พิษภัยตัวหนึ่ง
เธอกระแอมเบา ๆ พยายามจำกัดหัวข้อสนทนาให้อยู่แค่เรื่องของขวัญ
“แปลว่าครูเฮ่อเลือกของเก่งสินะคะ”
เฮ่อหรานเพิ่งวางถุงของขวัญในมือลงบนตู้ตรงโถงทางเข้า พอได้ยินคำพูดนั้น การเคลื่อนไหวก็ชะงักไปเล็กน้อย
เขาเงยหน้าขึ้นมองเธออีกครั้ง
คราวนี้สายตาไม่ได้หยุดอยู่แค่ที่เข็มกลัด แต่ค่อย ๆ เคลื่อนจากเจ้ากระต่ายน้อยที่อยู่ใกล้หัวใจ ขึ้นไปยังใบหน้าของเธอซึ่งยังมีแววกระอักกระอ่วนอยู่เล็กน้อย