หลังจากสวี่จินอันวางมือลงในฝ่ามือของเขา เส้นทางที่ทีมรายการวางแผนไว้แต่แรกก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเล็กน้อยตามไปด้วย
เธอเตรียมข้อมูลล่วงหน้ามาแล้ว รู้ว่าตึกเรียนหลัก ๆ ของสถาบันการละครเหมิงชวนตั้งอยู่ตรงไหน ทั้งยังให้ทีมงานตรวจสอบพื้นที่ที่ถ่ายทำได้เรียบร้อย ทว่าพอเดินเข้ามาในมหาวิทยาลัยจริง ๆ คนที่กลับกลายเป็นฝ่ายนำทางการเดตเสียเองกลับเป็นเฮ่อหราน
เมื่อเดินมาถึงทางแยกข้างหน้า เขาไม่ได้ไปตามทางที่ทีมงานบอกไว้แต่แรก กลับจูงมือเธอเลี้ยวไปอีกทาง
สวี่จินอันเดินตามไปสองสามก้าวก่อนถามว่า “จุดแรกไม่ใช่โรงอาหารเหรอ?”
“ใช่”
“งั้นเราเดินผิดทางหรือเปล่า?”
“ไม่ผิด”
เฮ่อหรานเหลือบมองเธอ
“พาเดินทางลัด”
สวี่จินอันปล่อยให้เขาพาไปอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย ผลคือทางลัดที่ว่าอ้อมตึกเรียนเก่าสองหลัง แล้วยังตัดผ่านลานเล็ก ๆ ที่ปลูกต้นการบูรไว้ เดินเกือบสิบนาทีถึงได้เห็นหลังคาโรงอาหารอีกครั้ง
เธอหยุดเดิน
“คุณเฮ่อ”
“หืม?”
“แน่ใจนะว่านี่คือทางลัด?”
เฮ่อหรานยังคงสีหน้าเรียบเฉย
“สมัยเรียนมหาวิทยาลัยใช่”
“แล้วตอนนี้ล่ะ?”
“อาจมีการปรับเปลี่ยนทีหลัง”
สวี่จินอันจ้องเขาอยู่สองวินาที ในที่สุดก็เข้าใจอะไรบางอย่าง
“คุณเองก็ลืมแล้วใช่ไหม?”
เฮ่อหรานเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่า “นิดหน่อย”
ผู้กำกับที่เดินตามถ่ายอยู่ด้านหลังหลุดหัวเราะออกมา
“ครูเฮ่อ เมื่อกี้เดินนำอย่างมั่นใจมาก พวกเราไม่กล้าเตือนเลยครับ”
สวี่จินอันหัวเราะตาม
“คุณอยู่ที่นี่ตั้งสี่ปีไม่ใช่เหรอ?”
“เรียนจบมาหลายปีแล้ว”
“แล้วเมื่อกี้ใครเป็นคนบอกว่าจะพาฉันเดินทางลัด?”
“ผม”
เฮ่อหรานยังจูงมือเธอไว้ น้ำเสียงไม่มีแววกระดากใจแม้แต่น้อย
“แต่เดตกันแล้วเดินอ้อมอีกหน่อย ก็คงไม่ใช่เรื่องแย่ใช่ไหม?”
เขาพูดราวกับเป็นเรื่องสมเหตุสมผลเสียเต็มประดา คำแซวที่จ่ออยู่ตรงปากสวี่จินอันพลันหายไปหมด
เธอก้มมองมือของทั้งคู่ที่ยังจับกันไม่ยอมปล่อย