เจียงถังชะงักไป
เธอมองเสิ่นซิวเหนียน แสงอาทิตย์สาดลงบนตัวเขา แต่เธอกลับรู้สึกว่าเสิ่นซิวเหนียนเจิดจ้ากว่าแสงอาทิตย์เสียอีก
ตึกตัก! ตึกตัก!
หัวใจเธอเต้นระรัว แม้ท่ามกลางผู้คนที่อึกทึก เสียงหัวใจของเธอก็ยังดังชัดจนได้ยิน
เจียงถังเคยได้ยินคำพูดหนึ่งมา หากท่ามกลางฝูงชนที่วุ่นวาย เธอยังได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง นั่นหมายความว่าสิ่งที่เธอคิดในวินาทีนั้น จงทำมันไปเลยอย่างกล้าหาญ
เจียงถังไม่ได้สนใจสายตาของเพื่อนนักศึกษา
เธอโอบกอดเสิ่นซิวเหนียน เงยหน้ามองตาของเขา พูดอย่างจริงจังว่า "เสิ่นซิวเหนียน นายช่างเจิดจ้าจริง ๆ"
เสิ่นซิวเหนียนเอียงศีรษะเล็กน้อย "เจิดจ้าขนาดไหน"
"เจิดจ้ายิ่งกว่าพระอาทิตย์!"
"เสิ่นซิวเหนียน นายคือช่วงเวลาที่หมู่ดาวมนุษย์ส่องประกาย ดวงดาวที่สุกสกาวที่สุด!"
เสิ่นซิวเหนียนหลุดขำ "อันนี้เกินไปหน่อยนะ"
"ดวงดาวที่เจิดจ้ามีมากมาย ฉันไม่ใช่ดวงที่สุกสกาวที่สุดหรอก"
"สำหรับฉัน นายคือดวงดาวที่สุกสกาวที่สุด!" เจียงถังทำแก้มป่อง ยืนกรานหนักแน่น
เสิ่นซิวเหนียนเห็นแล้วรู้สึกว่าเธอน่ารักจัง
เขามองแก้มป่อง ๆ ของเจียงถัง นิ้วขยับเล็กน้อย อยากบีบจัง
เขาอดทนมานานแล้ว คราวนี้ เขาไม่อยากอดทนอีกแล้ว
"โอเค ฉันจำได้แล้ว" เขายื่นมือไปบีบแก้มเจียงถังเบา ๆ หัวเราะ "งั้นนายห้ามไปไหนจากฉันนะ ถ้านายไปจากฉัน ฉันก็ไม่ใช่ดาวที่สุกสกาวที่สุดอีกต่อไปแล้ว"
เจียงถังชะงักไป
เขาคือพระเอก เธอคือนางรอง อีกปีเดียวพวกเขาก็จะเลิกกัน
ในอกของเจียงถังปวดร้าวขึ้นมาเบา ๆ
เธอหลบสายตา ไม่ตอบคำถามนั้น