“นายหัวเราะอะไร?”
เจียงถังมองเสิ่นซิวเหนียนด้วยความอยากรู้ เขาหัวเราะแปลกๆ จัง
เธอพูดอะไรผิดหรือเปล่านะ?
เสิ่นซิวเหนียนในต้นฉบับถูกตั้งค่าให้เป็นแบบเพลโตนี้
นี่มันเป็นการตั้งค่าพื้นฐาน จะผิดพลาดได้ยังไง?
เสิ่นซิวเหนียนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นิ้วเคาะเบาๆ สายตามองผ่านริมฝีปากของเจียงถังอย่างไม่ใส่ใจ แล้วพูดเบาๆ ว่า “ไม่มีอะไร”
เขาดูเหมือนจะทำให้ถังถังเข้าใจผิดอะไรบางอย่าง
เป็นความผิดของเขาเอง
เขาควรอธิบายให้ถังถังเข้าใจด้วยการกระทำว่าเขาไม่ใช่แบบเพลโต
เมื่อไหร่ดีนะ?
เสิ่นซิวเหนียนมองตาของเจียงถังอย่างลึกซึ้ง
เจียงถังเงยหน้าขึ้นมองเขาพอดี ดวงตาของเธอใสสวย สายตาบริสุทธิ์ไร้เดียงสา
เสิ่นซิวเหนียนเลื่อนสายตาออกไป รออีกสักหน่อยดีกว่า
อย่าทำให้เธอตกใจ
เจียงถัง: ?
เสิ่นซิวเหนียนเพิ่งคิดอะไรอยู่ ดวงตาเขาแปลกๆ จัง
เจียงถังตะโกนในหัว: “ถ่งถ่ง? นายตื่นหรือยัง?”
ไม่มีเสียงตอบ
อุแง้ ทำไมถ่งถ่งจำศีลอีกแล้วนะ
เธออยากถามถ่งถ่งก็ไม่ได้
เจียงถังเริ่มคิดถึงถ่งถ่งแล้ว
เสิ่นซิวเหนียนคีบเนื้อปลาชิ้นหนึ่ง เลาะก้างออก แล้วป้อนให้เจียงถัง
เจียงถังอ้าปากกินเนื้อปลา
เธอชอบกินปลา แต่เลาะก้างไม่เป็น สมัยก่อนมีแม่เลาะก้างให้ หลังจากแม่เสียชีวิตไป เธอก็ไม่ค่อยได้กินปลา
ตอนนี้มีเสิ่นซิวเหนียนเลาะก้างให้แล้ว
แม่ก็ยังมีชีวิตอยู่
เจียงถังรู้สึกถึงความสุขที่เต็มเปี่ยม
หลังกินข้าวเที่ยงเสร็จ เสิ่นซิวเหนียนพาเจียงถังเดินเล่นรอบคณะฟิสิกส์
เจียงถังสนใจชีวิตในอดีตของเสิ่นซิวเหนียนมาก เธอดึงเสิ่นซิวเหนียนมาถามคำถามมากมาย
“เสิ่นซิวเหนียน ตอนนายเข้ามหาวิทยาลัยครั้งแรกนายเพิ่งสิบสองขวบ ตอนนั้นนายอยู่หอไหม?”