เสิ่นซิวเหนียนอุ้มเจียงถังไว้ พอได้ยินคำพูดของเธอ หัวใจเขาก็อ่อนยวบลงไป
เขาลูบผมของเจียงถังเบา ๆ แล้วทำเสียงตกใจเกินจริงว่า "โอ้โห ปรากฏว่าเสิ่นซิวเหนียนเก่งขนาดนี้เลยหรือ"
เจียงถังพยักหน้า "ใช่ เขาเก่งมากเลยแหละ"
ตอนที่เสิ่นซิวเหนียนปรากฏตัวจริง ๆ เจียงถังรู้สึกเหมือนยกโทษให้คนทั้งโลกได้ และเธอรู้สึกว่าร่างกายไม่ได้แย่ขนาดนั้นอีกต่อไป
เสิ่นซิวเหนียนใจอ่อน ก้มลงจูบหน้าผากเธอเบา ๆ
เจียงถังยอมให้เขาจูบอย่างว่าง่าย
เสิ่นซิวเหนียนประคองใบหน้าของเธออย่างทะนุถนอม ลูบเบา ๆ ดวงตาสีเข้มยาวเรียวของเขาเต็มไปด้วยความเอ็นดูและเจ็บปวดใจ
เขาถามเสียงเบา "กินอะไรผิดหรือเปล่า"
เจียงถังเขินอาย พลางบิด ๆ ไป ๆ เล็กน้อย ก่อนตอบเสียงเล็ก "ฉันกินฝีมือตัวเองที่ทำเอง..."
เสิ่นซิวเหนียนคลอเคลียปลายจมูกกับเธอ "ต่อไปอยากกินอะไรบอกฉัน ฉันทำให้ ห้ามเข้าครัวอีกแล้ว รึเปล่า?" <-- แก้ตามบรรทัด: "ต่อไปอยากกินอะไร บอกฉัน ฉันทำให้ ห้ามเข้าครัวอีกแล้ว " = "ต่อไปอยากกินอะไรบอกฉัน ฉันทำให้เอง เธอห้ามเข้าครัวอีก" พร้อมปัดคำว่า รึเปล่า ออก>
เขาจะริบสิทธิ์การเข้าครัวของเจียงถังต่อไป
เจียงถังตอบ "อืม รู้แล้ว"
ตอนนี้แม่ยังมีชีวิตอยู่ดี เธอไม่ต้องทำอาหารเองเพราะคิดถึงแม่อีกต่อไป และเธอก็ไม่คิดจะทำอาหารให้แม่หรือเสิ่นซิวเหนียนกินอีก
เธอไม่มีพรสวรรค์ด้านการทำอาหารจริง ๆ
เสิ่นซิวเหนียนถามอีก "หลังจากนั้นกินอะไรไปไหม"
"ไม่" เจียงถังทำหน้ายู่ "ฉันไม่รู้สึกหิว ไม่อยากกิน"