เจียงถังแก้มแดงเล็กน้อย ตอนที่เสิ่นซิวเหนียนเรียกเธอทางโทรศัพท์ เธอยังว่าไม่เป็นไร
แต่ตอนนี้เสิ่นซิวเหนียนเรียกเธอต่อหน้า เธอเขินจนทนไม่ไหว
เธอพูดเสียงเบา ๆ : "เสิ่นซิวเหนียน นายห้ามเรียกฉันแบบนี้นะ"
"ทำไมล่ะ?" เสิ่นซิวเหนียนทำหน้าอ้อน ๆ : "เธอก็เป็นภรรยาฉันอยู่แล้ว ทำไมฉันจะเรียกไม่ได้?"
เขาก้มมองเจียงถัง สายตาเต็มไปด้วยความน้อยใจ
เจียงถังทนสายตาแบบนี้ของเสิ่นซิวเหนียนไม่ได้จริง ๆ เธออธิบายเสียงเบา ๆ : "ตอนนี้ฉันยังไม่ใช่ภรรยาของนายนะ..."
เสิ่นซิวเหนียนดวงตาเป็นประกาย เขามองเจียงถังด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความดีใจ : "ภรรยา ฉันเข้าใจแล้ว"
เจียงถัง : ?
อะไรนะ? เสิ่นซิวเหนียนเข้าใจอะไรแล้ว?
เสิ่นซิวเหนียนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเริ่มค้นหา เจียงถังรู้สึกถึงลางไม่ดี เธอถาม : "เสิ่นซิวเหนียน นายค้นอะไรอยู่?"
เสิ่นซิวเหนียนสีหน้าเรียบเฉย : "ฉันกำลังค้นว่าสำนักงานทะเบียนเปิดทำการช่วงวันหยุดยาวไหม"
เจียงถังรู้สึกมึนไปทั้งหัว
"นายค้นว่าสำนักงานทะเบียนเปิดทำการหรือไม่ทำไม?"
เสิ่นซิวเหนียนเงยหน้ามองเธอ : "ภรรยาไม่อยากแต่งงานกับฉันเหรอ?"
เจียงถังตกใจ : "ฉันพูดเมื่อไหร่ว่าอยากแต่งงานกับนาย?"
เสิ่นซิวเหนียนเบิกตากว้าง เขามองเจียงถังอย่างไม่อยากเชื่อ เสียงเต็มไปด้วยความน้อยใจ : "ภรรยา นายไม่อยากแต่งงานกับฉันเหรอ?"
สีหน้าของเขาในตอนนี้ คือเวอร์ชันคนจริงของสติกเกอร์แมวน้อยร้องไห้เลย
เจียงถังสบตากับเขา แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้หญิงเลวที่ทำให้เสิ่นซิวเหนียนต้องผิดหวัง
เธออธิบายเสียงเบา ๆ : "เปล่า..."
"งั้นภรรยาก็อยากแต่งงานกับฉันสินะ" เสิ่นซิวเหนียนมั่นใจ มุมปากของเขายกขึ้น : "ฉันรู้อยู่แล้วว่าภรรยาอยากแต่งงานกับฉัน"