เจียงถังเห็นสามตัวนั้น แก้มร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ฝ่ามือชื้นเหงื่อ มือถือเกือบหลุดมือ
อ๊ากกกก เสิ่นซิวเหนียนพูดว่าอะไรนะ?
อยากลองสัมผัสดูไหม?
แบบนี้พูดได้ด้วยเหรอ?
เจียงถังกำมือแน่น ขนตากะพริบอย่างตื่นตระหนก นิ่งไปสองสามวินาที ในที่สุดก็ตั้งสติได้
เดี๋ยวนะ นี่มันจับต้องได้ด้วยเหรอ?
หัวใจเธอเต้นระรัว วุ่นวายไปหมดอยู่นาน กัดริมฝีปาก พิมพ์ตอบอย่างลนลาน: "ได้ไหม?"
ถามหน่อยก็ไม่เสียหายอะไรนี่นา
เจียงถังส่งข้อความเสร็จก็โยนมือถือลงใต้ผ้าห่มทันที
เธอรู้สึกว่าใบหน้าร้อนมาก หยิบแก้วนมขึ้นมาประคบแก้ม ใช้วิธีทางกายภาพลดความร้อน
'ติ๊ง' เสียงหนึ่งดังขึ้น เจียงถังรู้สึกว่าหัวใจพลันสั่นสะเทือนตามไปด้วย มือสั่น นมแทบหก เธอรีบดื่มเข้าไปหนึ่งอึก แล้ววางแก้วลง ค่อย ๆ ควานมือถือออกมาจากใต้ผ้าห่ม กดเปิดข้อความ
ไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ: "ประตูไม่ได้ปิด"
"อ๊ากกกก! ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! เสิ่นซิวเหนียนหมายความว่ายังไง?" เจียงถังเอามือปิดหน้า นอนกลิ้งไปมาบนเตียงหลายตลบ เขาหมายความว่ายังไงกันแน่เนี่ย?
เธอทั้งคนมึนงงไปหมด
สักพัก 'ติ๊ง' เสียงหนึ่งดังขึ้น เจียงถังเหลือบมองมือถือ
ไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ: "กล้าไหม?"
ไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ: "ขี้ขลาด"
เจียงถังโดนยั่วเข้าทีทันที เธอพิมพ์ตอบกลับ: "ฉันจะไปได้ยังไงล่ะ นายกล้าให้ฉันจับเหรอ?"
"ใครไม่กล้าเป็นหมา!"
เสิ่นซิวเหนียนไม่ตอบ
เจียงถังขยี้หน้าตัวเอง เธอรู้สึกว่านี่เหมือนกับดัก เสิ่นซิวเหนียนคือเหยื่อล่อ เธอฉลาดขนาดนี้จะไปหลงกลได้ยังไง?
เธอก็จะหลงกลนั่นแหละ
เจียงถังเปิดประตูห้อง เดินออกไปอย่างมึนหัวมึนตา