เสิ่นซิวเหนียนทำท่าจะนั่งเบาะหลังกับเจียงถังโดยไม่ทันคิด
เจียงถังจับมือหลี่เยว่ไว้ แล้วแกว่งมือให้เขาเห็น ก่อนจะพาหลี่เยว่มุดเข้าไปนั่งเบาะหลัง
เสิ่นซิวเหนียนเลิกคิ้วบางๆ เปิดประตูที่นั่งข้างคนขับ แล้วทรุดตัวลงนั่ง
โรลส์-รอยซ์ โจวหยิง ทะยานออกไปเหมือนลำแสง เจิดจ้าเข้าสู่ความมืดของยามค่ำคืน
เหลือไว้เพียงเสียงถอนหายใจอย่างเสียดายของหนุ่มสาวกลุ่มหนึ่ง
เจียงถังไปส่งหลี่เยว่ที่โรงเรียน เธอลงจากรถพร้อมกับหลี่เยว่ โอบกอดลา แล้วนัดกันว่าจะกินข้าวเที่ยงด้วยกันพรุ่งนี้
เสิ่นซิวเหนียนหลุบตาลง พรุ่งนี้ไม่ได้กินข้าวเที่ยงกับเจียงถังแล้ว
เฮอะ
เจียงถังมองหลี่เยว่ขึ้นไปบนตึกจนแล้ว เธอจึงกลับขึ้นรถ
วินาทีถัดมา เสิ่นซิวเหนียนที่ควรจะนั่งอยู่ข้างคนขับ กลับนั่งอยู่ข้างกายเธอ กลิ่นสนหิมะโชยฟุ้ง
เธอรู้สึกพิกลว่าอากาศรอบตัวเขาดูต่ำลง
หนุ่มน้อยผมดำตั้งทรงสามเจ็ด หลุบตาลง สีหน้าอ่านไม่ออก ดวงตาดำขลับเป็นพิเศษ
เขาถามอย่างไม่ใส่ใจ "เมื่อกี้ถ่ายอะไรอยู่?"
เจียงถังมุมปากยกขึ้นตุ๊บๆ เสิ่นซิวเหนียนเหลือบมองเธอ เธอสะกดกลั้นไว้อย่างยากลำบาก แล้วพูด "ฉันถ่ายผู้ชายที่หล่อสุดๆ อยู่นี่ไง"
เสิ่นซิวเหนียนเลิกคิ้วอย่างซ่อนเร้น รู้สึกไม่พอใจนิดๆ "เธอชอบผู้ชายไม่ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยแบบนั้น?"
"นายยังเล็ก นายไม่..."
เจียงถังเบะปาก เหมือนแมวน้อยขนตั้ง เอ่ยอย่างก่นโกรธ "เสิ่นซิวเหนียน ฉันโตแล้ว ฉันไม่เล็กแล้ว นายอย่าทำเหมือนฉันเป็นเด็กได้ไหม"