เจียงถังส่งเสียงอือเบา ๆ “รู้แล้ว”
“เสิ่นซิวเหนียน……” เจียงถังสบสายตาของเขา แล้วกระแอมเบา ๆ “พี่คะ พี่ขี้บังคับจัง”
“งั้นหนูต้องเชื่อฟังหน่อย อย่าทำให้พี่โกรธ”
การไปชอบคนอื่นน่ะ……ไม่ได้
เจียงถังส่งเสียงหึเบา ๆ “ถ้าฉันทำให้พี่โกรธ พี่จะทำอะไรได้ล่ะ?”
เสิ่นซิวเหนียนหรี่ตาลง สายตาเย็นเยียบ “ลองทายดูสิ?”
“ฉันไม่ทายหรอก……” เจียงถังขยับนิ้ว “พี่คะ เมื่อยมือแล้ว”
เสิ่นซิวเหนียนวางมือเธอลง แต่ไม่ยอมปล่อย นวดข้อมือให้เธอเบา ๆ
เจียงถังมองเขา นึกถึงข้อความที่เขาส่งมา แล้วรู้สึกไม่พอใจ “ถ้าพี่อยากถามอะไร ก็ถามฉันตรง ๆ ได้เลย ไม่ต้องหลอกถามอ้อม ๆ แบบนี้ก็ได้”
“หลอกเธอ?” เสิ่นซิวเหนียนไม่เงยหน้า ย้อนถาม “หลอกอะไร?”
“หลอกให้ฉันจับ……” เจียงถังพูดไม่ออก ส่งเสียงหึเบา ๆ “นี้พี่ไม่ได้หลอกฉันอยู่เหรอ?”
น่ารังเกียจจัง เขาอ้อม ๆ แบบนี้โดยใช้หน้าตาและเรือนร่างมาล่อ เพื่อจะถามเรื่องจอใหญ่นี่เอง
ทำไมไม่ถามตรง ๆ เลยล่ะ?
เสิ่นซิวเหนียนเงยหน้ามองเจียงถัง “ไม่ได้หลอกเธอ เธอกล้าจริง ๆ เหรอ?”
เจียงถังมองเขางงงวย ปากแข็ง “ฉันกล้าสิ!”
เสิ่นซิวเหนียนเลิกคิ้ว รอให้เจียงถังลงมือทำอะไรต่อไป
เจียงถังขยุ้มนิ้ว ยื่นออกไปแล้วก็หดกลับอย่างรวดเร็ว เธอไม่กล้าจริง ๆ นั่นแหละ……
“ขี้ขลาด” เสิ่นซิวเหนียนหัวเราะเบา ๆ “ใครพูดว่าไม่กล้าเป็นหมานั่นล่ะ?”
เจียงถังป่องแก้ม “ฉันเป็นหมาก็ได้”
“เธอไม่ใช่หมา เธอเป็นแมวน้อย”