เจียงฉือเหย่นิ่งอึ้งไป
เขายังคิดว่าเสิ่นซิวเหนียนจะมาข่มขู่เขา
แต่ผลคือ เสิ่นซิวเหนียนพูดเรื่องนี้
เจียงถังมีบาดแผลในวัยเด็กงั้นเหรอ?
ก็ใช่ เธอมีพ่อแท้ๆ แบบนั้น แน่นอนว่าต้องมีบาดแผลในวัยเด็ก
แต่เขารู้จักเจียงถังมาสองปี ไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย
เขาดูเหมือนจะไม่เคยใส่ใจเจียงถังมากขนาดนั้นมาก่อน
เจียงฉือเหย่นิ่งเงียบ
เสิ่นซิวเหนียนไม่มองเจียงฉือเหย่อีก เขาหันหลังเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไปหาเจียงถัง
เจียงฉือเหย่นิ่งเงียบไม่พูดอะไร
หลินหวายกับกู้เจี่ยนสบตากัน อดถามไม่ได้: "ท่านเจียง เกิดอะไรขึ้น?"
เจียงฉือเหย่คว้าผมของตัวเองอย่างหงุดหงิด: "ไม่แปลกใจเลยที่เธอรู้สึกผิดมากขนาดนั้นตอนเห็นฉันบาดเจ็บ ที่แท้ก็มีบาดแผลในวัยเด็ก"
เขานึกว่าเจียงถังเป็นห่วงเขามากเกินไป
เขายังภูมิใจกับเรื่องนั้นอีก
"ฉันมันแย่จริงๆ" เจียงฉือเหย่เริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาบ้าง
หลินหวายกับกู้เจี่ยนถอนหายใจโดยไม่รู้ตัว พวกเขารู้ดีถึงสถานการณ์ของพ่อแท้ๆ ของเจียงถัง
สักพัก เจียงถังถือแก้วน้ำเดินเข้ามาพร้อมกับเสิ่นซิวเหนียน
เธอกำลังจะหายาแก้ปวดให้เจียงฉือเหย่
เจียงฉือเหย่ลงจากเตียงแล้วแสดงชุดกายบริหารให้เธอดูตรงนั้นเลย
"เจียงถัง เมื่อกี้ฉันแกล้งนาย ฉันไม่เจ็บเลย ดูสิ ฉันสบายดีมาก"
หลินหวายกับกู้เจี่ยนเปิดเพลง
"ตึงตึงตึงตึงตึง! เริ่มชุดกายบริหารชุดที่แปดแห่งชาติ ตอนนี้ ยุคสมัยกำลังเรียกหา!"
ทำนองที่คุ้นเคยดังขึ้น เจียงถังมองเจียงฉือเหย่กับหลินหวายและกู้เจี่ยนที่เริ่มเต้นกายบริหารด้วยความตกตะลึง