เจียงฉือเหย่มีแววตารอคอยอย่างมุ่งร้ายวาบหนึ่งแวบผ่าน
เสิ่นซิวเหนียนเห็นเจียงถังเป็นห่วงเขาขนาดนั้นไหม?
เสิ่นซิวเหนียนจะทะเลาะกับเจียงถังไหม?
เจียงถังอารมณ์รุนแรง ถ้าทะเลาะกัน เธอจะขอเลิกทันทีหรือเปล่า?
เจียงฉือเหย่เองก็ไม่อยากเชื่อว่าเขาจะมีความคาดหวังที่มุ่งร้ายขนาดนี้
เขารอคอยปฏิกิริยาของเจียงถัง
หลินหวายกับกู้เจี่ยนมองเสิ่นซิวเหนียนแล้วมองเจียงถังกับเจียงฉือเหย่ แล้วรู้สึกอึดอัดขึ้นมา
ทำไงดี?
เสิ่นซิวเหนียนคงโกรธมากแน่ๆ ใช่ไหม?
เขาจะทะเลาะกับเจียงถังไหม?
ถ้าทั้งคู่ทะเลาะกัน พวกเขาจะห้ามดีหรือจะยุยงดี?
ปวดหัวจริงๆ
เจียงถังเห็นเสิ่นซิวเหนียนก็ตะลึงไปไม่กี่วินาที
เมื่อครู่เธอยังคิดว่า ถ้าเสิ่นซิวเหนียนอยู่คงดี
ตอนนี้เสิ่นซิวเหนียนมาถึงแล้วจริงๆ
ดวงตาเจียงถังแดงก่ำ เสียงเล็กๆ เรียก: "เสิ่นซิวเหนียน นายมาแล้วเหรอ?"
เสียงของเธออ่อนโยน ปนเสียงสะอื้น ปนความน้อยใจที่เพิ่งรู้ตัว และปนความพึ่งพิงอย่างมาก
เสิ่นซิวเหนียนมาแล้ว ดีมาก
เธอเดินก้าวสั้นๆ วิ่งไปหาเสิ่นซิวเหนียน ยื่นมือออกไป: "เสิ่นซิวเหนียน ขอกอดหน่อย"
เสิ่นซิวเหนียนรู้สึกหัวใจอ่อนยวบ
เขายื่นแขนกอดเจียงถัง
เจียงถังซบหน้าอกเสิ่นซิวเหนียน เธอได้กลิ่นสนหิมะที่คุ้นเคยบนตัวเขา ร่างกายก็ผ่อนคลายลงทั้งหมด
เมื่อครู่เธอตึงเครียดมาตลอด ตอนนี้ผ่อนคลายลง จึงรู้สึกเหนื่อยมากเป็นพิเศษ
เธอพิงร่างเสิ่นซิวเหนียน สัมผัสอ้อมกอดอบอุ่นของเขา ความหวาดกลัวก็ค่อยๆ สงบลง
เสิ่นซิวเหนียนลูบผมเธออย่างนุ่มนวล น้ำเสียงปลอบโยนและให้กำลังใจ: "ถังถัง นายกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจับตัวคนร้ายได้ ช่วยเพื่อนร่วมโรงเรียนไว้ นายทั้งดีทั้งกล้าหาญ นายเก่งมาก"