เจียงถังกินข้าวเช้าเสร็จเร็วมาก
เธอเข้าห้องน้ำบ้วนปาก ตักน้ำเย็นล้างหน้า รู้สึกว่าตัวเองตื่นตัวขึ้นมาเลย
เธอเตรียมหาผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดหน้า ถึงเพิ่งรู้ว่า ตอนเช้ารีบออกจากบ้านจนไม่ได้เอาถุงมือถือก็ไม่ได้เอามา
เสิ่นซิวเหนียนต้องโทรหาเธอแน่ ๆ แต่ไม่มีคนรับ เขาถึงได้ตามมาถึงห้องพยาบาลโรงเรียน
เจียงถังรู้สึกผิดนิดหน่อย
เธอเดินออกจากห้องน้ำ เห็นเสิ่นซิวเหนียนยืนรอเธออยู่ที่ระเบียงทางเดิน ก็รีบวิ่งไปหา
เสิ่นซิวเหนียนเห็นเจียงถังก็เหม่อไปเล็กน้อย
ใบหน้าเธอมีหยดน้ำติดอยู่ ขนตายาวงอนเหมือนปีกกา กระพริบ ๆ สวยสดใส
แต่สิ่งแรกที่เขาเห็นคือรอยแดงที่หางตาของเธอ
เธอต้องร้องไห้เสียใจมากแน่ ๆ
เสิ่นซิวเหนียนรู้สึกเจ็บแปลบ ๆ ตรงกลางหน้าอก
เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกจากกระเป๋า ค่อย ๆ เช็ดน้ำบนหน้าให้เจียงถังอย่างอ่อนโยน
เจียงถังมองเสิ่นซิวเหนียนงง ๆ
เสิ่นซิวเหนียนแตะปลายจมูกเธอเบา ๆ "มือ"
"อ้อ ๆ" เจียงถังยื่นมือขึ้นมา
เสิ่นซิวเหนียนเช็ดมือให้เธอต่อไป
เจียงถังไม่คิดว่าเสิ่นซิวเหนียนจะพกผ้าเช็ดหน้าติดตัวด้วย
ผ้าเช็ดหน้าเป็นลายตารางหมากรุกสีเทาเงิน ดูแพงมีระดับ
เสิ่นซิวเหนียนเช็ดน้ำบนมือเจียงถังเสร็จ ก็ถือโอกาสจับมือเธอ พาเธอเดินออกไป
หน้าห้องพยาบาลโรงเรียนมีต้นอินทนิลน้ำต้นใหญ่ ดอกอินทนิลกำลังบานสวยพอดี กลายเป็นทะเลดอกไม้สีม่วงสดใส
เจียงถังกับเสิ่นซิวเหนียนนั่งพูดคุยกันใต้ต้นอินทนิล