เจียงถังร้อนใจมาก เธอถามระบบในหัว
“ถ่งถ่ง เสิ่นซิวเหนียนป่วยหนักไหม?”
ระบบ: “…เขาเป็นพระเอก ร่างกายแข็งแรงดี เธอไม่ต้องห่วงหรอก”
ถ้าร่างกายไม่ดีจะมีพลังล้นเหลือได้ยังไง?
เจียงถังก็ยังกังวล เธอรู้สึกผิดสุดๆ “ถ่งถ่ง ฉันผิดเอง เสิ่นซิวเหนียนเอาแต่พิงกำแพง ฉันดันไม่สังเกตเลย ฉันแย่มาก”
ระบบถอนหายใจ “ตอนนั้นพวกเธอกำลังเล่นบทบาทสมมติกันอยู่ แล้วจะไปสังเกตรายละเอียดพวกนี้ได้ไงล่ะ?”
“ยิ่งกว่านั้น เสิ่นซิวเหนียนไม่รู้หรือว่าตัวเองพิงกำแพง? เขาไม่รู้หรือว่ากำแพงเย็นเฉียบแล้วก็เปียก?
เขารู้ แต่เขาไม่คิดจะถอยออกมาเลย”
ทำไมเขาถึงไม่อยากถอย? ระบบไม่ได้พูด
คนที่อยู่ในเหตุการณ์คือเจียงถัง เธอคือคนที่รู้สึกลึกซึ้งที่สุด
มันไม่อยากมีผลต่อการตัดสินใจของเจียงถัง
เจียงถังถอนหายใจเบาๆ
เธอไม่คุยกับระบบแล้ว ระบบเองก็เงียบ
เธอหันไปดูอาการของเสิ่นซิวเหนียนเป็นระยะๆ
เสิ่นซิวเหนียนยิ้มมุมปาก แอบฟิน
รถโรลส์-รอยซ์แล่นเข้าสู่หมู่บ้านที่มีชื่อเสียงแถวๆ มหาวิทยาลัยดี ซึ่งที่นี่คอนโดขึ้นต้นแปดหลัก
เสิ่นซิวเหนียนมีห้องชุดขนาดใหญ่ที่นี่ เพราะอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยดี สะดวก
รถแล่นเข้าสู่ลานจอดรถใต้ดิน
เจียงถังอดทึ่งไม่ได้ ที่เห็นในเน็ตมันจริงนะ บ้านคนรวย แม้แต่ลานจอดรถใต้ดินยังมีระบบปรับอากาศ ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงไฟสว่างจ้า
เสิ่นซิวเหนียนจอดรถ หยิบพวงกุญแจก้อนเมฆ และเหมือนเดิม ลงไปเปิดประตูรถให้เจียงถัง