เจียงถังเห็นประตูห้องน้ำเปิดออกเลือนราง เงาดำสูงใหญ่เดินเร็ว ๆ ออกมา เขากำลังเอาอะไรบางอย่างพันรอบเอวไปด้วย
"ถังถัง เป็นฉันเอง" เสิ่นซิวเหนียนมองเห็นในที่มืดได้ดี เขาเดินเร็ว ๆ มาอยู่ข้าง ๆ เจียงถัง ยื่นมือไปจับมือเธอ "ฉันอยู่ตรงนี้ ไม่ต้องกลัวนะ"
เจียงถังกุมฝ่ามืออุ่น ๆ ของเสิ่นซิวเหนียนไว้ รู้สึกน้อยใจขึ้นมาเล็กน้อย เธอผวาเข้าไปในอ้อมกอดของเสิ่นซิวเหนียนแล้วครางเบา ๆ "บ้านราคาแพงขนาดนี้ยังไฟดับอีก..."
!!!
เจียงถังเบิกตากว้าง เสียงชะงักกึก คำพูดทั้งหมดถูกกลืนกลับลงคอ
กรี๊ดดดด เสิ่นซิวเหนียนไม่ใส่เสื้อผ้าอยู่นี่!
เธอกอดเอวเพรียวบางของเสิ่นซิวเหนียนไว้ แก้มแนบกับกล้ามอกแน่น ๆ ของเขา
ตัวเขาร้อนมาก!
ผมหยดน้ำลงมาใส่หน้าเธอ
เจียงถังเกือบหยุดหายใจ
เธอชะงักไปหนึ่งวินาที ก็ถอยกรูดออกมาราวกับดีดตัวออก เหลือกลั้นเสียงกรีดร้อง "เสิ่นซิวเหนียน ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าล่ะ?"
เสิ่นซิวเหนียนจับมือเธอไว้ แล้วดึงมา ล้วงไปทางหน้าท้องส่วนล่างของเขา
เจียงถัง: ?
ปลายนิ้วเธอสั่นไม่หยุด เสียงก็สั่น "เสิ่นซิวเหนียน นี่มันเร็วไปหน่อยไหม?"
เสิ่นซิวเหนียน นายเป็นเพลโตนะ!
เสิ่นซิวเหนียนหัวเราะเบา ๆ
เจียงถังนิ้วสั่น ๆ แตะไปเจอผ้าที่นุ่มและหนา
เธอเอ่ยเสียงเบา "นี่อะไรเหรอ?"
เสิ่นซิวเหนียนแกว่งมือเธอ "นี่ผ้าเช็ดตัวไง"
"โอ้ ๆ" เจียงถังเขินจนไม่พูดอะไรต่อ
แต่ว่า... ผ้าเช็ดตัวที่พันนี่มันต่ำไปหน่อยรึเปล่า?
นิ้วเธอคลำอยู่ที่ปมผ้าเช็ดตัว แค่เกี่ยวออกเบา ๆ ก็...