จี้หนิงถ่ายรูปให้พวกเขาหลายสิบรูป ทุกภาพสวยมากจนไม่รู้จะบรรยายยังไง
เจียงถังขอบคุณด้วยความจริงใจ "ขอบคุณพวกเธอมากจริง ๆ"
จี้หนิงถ่ายยังไม่จุใจ อยากถ่ายต่ออีก
เจียงถังมองเวลา "พยากรณ์อากาศบอกว่าคืนนี้จะมีฝนตกหนัก ตอนนี้สามทุ่มสิบแล้ว พวกเธอต้องรีบกลับบ้านแล้ว"
จี้หนิงถึงยอมหยุด
เสิ่นซิวเหนียนไปที่ร้านกาแฟสั่งขนมหวานสองกล่อง เขาถือถุงยื่นให้เจียงถัง
เจียงถังเอาขนมหวานสองกล่องให้จี้หนิงกับซูเฮ่อ "ขอบคุณที่ช่วยถ่ายรูปให้ ขอบคุณมากจริง ๆ เลี้ยงขนมหวานนะ"
"อ่าาา ไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้ก็ได้"
ทั้งสามผลักไลดันไปมา จี้หนิงกับซูเฮ่อถึงยอมรับขนมหวาน
เจียงถังยืนยันว่ามีเพื่อนขับรถมารับพวกเธอถึงจะวางใจ
เพราะวันฝนตกรถเรียกรถไม่ดี เธอเลยกลัวพวกเขากลับไม่ได้
"บ๊ายบายนะ"
"บ๊ายบาย"
จี้หนิงกับซูเฮ่อขึ้นรถเพื่อนไปอย่างมีความสุข
เจียงถังหันไปมองเสิ่นซิวเหนียน "เสิ่นซิวเหนียน เราก็ต้องกลับแล้ว"
เสิ่นซิวเหนียนหลุบตาลง สีหน้าไม่เผยอารมณ์ พูดอย่างสงบ "ได้ เรากลับกันเถอะ"
จู่ ๆ เขาก็ไอสองครั้ง แล้วยังจามด้วย
เจียงถังตกใจ "เสิ่นซิวเหนียน ทำไมนายไอ แล้วนายก็จามด้วย ไม่ได้เป็นหวัดใช่ไหม"
"ไม่น่านะ" เสิ่นซิวเหนียนพูดไปพลาง เอื้อมมือไปดึงเสื้อเชิ้ตด้านหลัง
เจียงถังรีบเดินไปดูข้างหลังทันที เสื้อเชิ้ตผ้าไหมที่เสิ่นซิวเหนียนใส่ทิ้งตัวสวย แต่ตอนนี้แนบติดแผ่นหลังเขาหมดแล้ว