เสิ่นซิวเหนียนพูดจบก็เงียบไป ดูเหมือนจะรอให้เจียงถังตอบ
เจียงถังตกใจกับจุดที่เสิ่นซิวเหนียนสนใจ เธอพิมพ์ตอบว่า: "เพื่อนนักศึกษาผู้หญิง"
เสิ่นซิวเหนียนยกยิ้มมุมปาก แล้วพูดต่อไป
ทุกข้อความเสียงที่เธอส่งไป เขาตอบกลับมาทุกประโยค
เจียงถังฟังน้ำเสียงทุ้มต่ำไม่รีบร้อนของเขา รู้สึกสงบใจอย่างบอกไม่ถูก
เธอได้ยินประโยคสุดท้ายของเสิ่นซิวเหนียน: "ราตรีสวัสดิ์"
นั่นเป็นการตอบกลับคำราตรีสวัสดิ์ของเธอ
เจียงถังก็พูดเบาๆ ว่า ราตรีสวัสดิ์
หอพักปิดไฟแล้ว เจียงถังไม่อยากเปิดมือถือเพื่อกดวาง หน้าจอมือถือมันแสบตาเกินไป
เธอคิดว่า เดี๋ยวเสิ่นซิวเหนียนก็วางสายเอง เธอหลับตาลงแล้วก็หลับไปอย่างรวดเร็ว
เสิ่นซิวเหนียนฟังเสียงลมหายใจเบาๆ ของเจียงถังที่ลอดมาจากหูฟัง
เจียงถังหลับแล้ว
เขาปิดเสียงฝั่งตัวเองชั่วคราว ขับรถกลับที่พัก รีบอาบน้ำแต่งตัว พอขึ้นเตียงก็เปิดเสียงอีกครั้ง
เขาฟังเสียงลมหายใจของเจียงถังในหูฟังแล้วหลับไป
เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงถังตื่นขึ้นมาอย่างมึนงง ควานหามือถือ กดเปิดหน้าจอ ยังคงแสดงสถานะกำลังคุย
เธอตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ หรือว่าเมื่อคืนเสิ่นซิวเหนียนไม่ได้วางสาย?
ทันใดนั้น เสียงของเสิ่นซิวเหนียนก็ดังขึ้นในหูฟัง: "ตื่นแล้วเหรอ? อรุณสวัสดิ์"
เจียงถังชะงักไป เสียงนี้เหมือนเสิ่นซิวเหนียนพูดข้างหูเธอ รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
เธอเม้มปาก พูดเบาๆ ว่า: "เสิ่นซิวเหนียน อรุณสวัสดิ์"
เธอเพิ่งตื่น เสียงหวานนุ่มแถมยังแหบเล็กน้อย
เสิ่นซิวเหนียนชะงักนิดหนึ่ง ลูกกระเดือกขยับ แล้วถามเรียบๆ ว่า: "จะตื่นแล้วใช่ไหม?"
เจียงถังยืดตัวบิดขี้เกียจยกใหญ่ ครางในลำคอสองที ตอบนุ่มนิ่มว่า: "อื้ม ฉันจะตื่นแล้วล่ะ เสิ่นซิวเหนียนแล้วเธอล่ะ?"