"ว้าว! ถังถัง เธอทำเองเหรอ? น่ารักจัง!"
โจวโน่วเป็นคนแรกที่เห็นก้อนเมฆน้อยที่เจียงถังทำ รีบโอบไหล่เจียงถังแล้วเริ่มชมไม่หยุด
ซ่งซวี่กับเวินเนี่ยนได้ยินก็หันมามอง ตาพองโตเป็นประกาย: "ถังถัง เธอทำได้เจ๋งมาก!"
"ถังถัง นี่เธอจะให้ใครเหรอ?"
"ใครกันที่โชคดีจะได้ของขวัญทำมือจากถังถังของเรา?"
"จะใช่ฉันไหมนะ?"
"คิดซะสวยนะ แน่นอนว่าต้องให้เทพเหนียนสิ!"
"โอ้~ ที่แท้ก็ให้เทพเหนียนนี่เอง!"
เจียงถังโดนเพื่อนร่วมห้องแซวจริง ๆ แก้มแดงระเรื่อ เธอกระแอมเบา ๆ: "ก้อนเมฆน้อยนี่ยังทำไม่เสร็จเลย"
ตุ๊กตาก้อนเมฆน้อยแบบสมบูรณ์ต้องมีตีนเล็ก ๆ อีกสองข้าง แต่ตีนเล็กใช้ไหมพรมที่เส้นเล็กกว่า ใช้เวลาทำนานกว่า เจียงถังเลยตัดสินใจจะหาเวลาทำตอนกลางวันพรุ่งนี้
"ให้ตายเถอะ! ยังไม่เสร็จก็น่ารักขนาดนี้แล้ว ถังถังเธอสุดยอดไปเลย!"
เจียงถังโดนชมแก้มแดง
ซ่งซวี่ถามต่อ: "ถังถัง เธอยังไม่ได้บอกเลยว่านี่ใช่ของขวัญให้เทพเหนียนหรือเปล่า?"
เจียงถังหน้าแดงพยักหน้า
"พวกเราเดาถูกจริง ๆ ด้วย" เพื่อนร่วมห้องทั้งสามพากันหัวเราะ
เจียงถังเล่นสนุกกับพวกเธออยู่พักหนึ่ง เกือบเที่ยงคืน ต่างคนก็ขึ้นเตียงนอน
เช้าวันนั้นเจียงถังตื่นขึ้นมาหยิบมือถือ เธอเห็นว่าเสิ่นซิวเหนียนยังคงส่งคำว่าอรุณสวัสดิ์มาตอน 6:10 น.