เสิ่นซิวเหนียนลูบผมเธอเบา ๆ จุมพิตที่หน้าผากอย่างทะนุถนอม น้ำเสียงอ่อนโยน
"ที่รัก ฉันก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน โชคดีที่มีเธอ สิ่งที่โชคดีที่สุดในชีวิตฉัน คือการได้พบเธอ"
เจียงถังสวมกอดเขา เขาดีแบบนี้เสมอ
เธอพูดว่า "เสิ่นซิวเหนียน วางใจได้เลย เธอกับแม่อยู่ที่นี่ ฉันจะไม่กลับไป"
"แล้วก็ห้ามมีอะไรกับกัลยาณมิตรของฉันเด็ดขาด นิยายเล่มนี้กัลยาณมิตรฉันเขียนเองนะ"
"ถ้าไม่ใช่เพราะเธอเขียนนิยายเล่มนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอให้ฉันมารับบทรับเชิญ เราก็คงไม่ได้เจอกัน"
เสิ่นซิวเหนียนจะไปมีอะไรกับหลี่เยว่ได้ยังไง ตอนแรกเขาเองก็ยอมรับไม่ได้ที่ตัวเองเป็นตัวละครในนิยาย แต่เพราะเจียงถัง ตอนนี้เขาไม่เพียงแต่ยอมรับ ยังรู้สึกโชคดีสุด ๆ อีกด้วย
ถ้าการได้พบเจียงถังคือความหมายของการที่เขาเกิดมา
เขายินดี
"ยิ่งไปกว่านั้น ฉันเองก็กลับไปไม่ได้แล้วนี่นา"
เสิ่นซิวเหนียนถามสีหน้าเรียบเฉย "ทำไมกลับไปไม่ได้ล่ะ?"
หรือว่าถังถังจะรู้วิธีกลับตั้งแต่แรกแล้ว?
แขนเขาค่อย ๆ กอดแน่นขึ้น แต่ใบหน้ายังคงเรียบเฉย
เจียงถังไม่ทันสังเกตความผิดปกติของเสิ่นซิวเหนียน เธอเงยหน้าพูดว่า "เพราะเจ้าของร่างเดิมอยู่ที่โลกความจริงไง"
"เจ้าของร่างเดิม?" เสิ่นซิวเหนียนขมวดคิ้ว
"ฉันอยู่ที่นี่ เจ้าของร่างเดิมก็ต้องอยู่ที่โลกความจริงสิ ไม่อย่างนั้นเธอจะไปอยู่ที่ไหน?"
เสิ่นซิวเหนียนเข้าใจทันที อ้อ เป็นแบบนี้นี่เอง
เจียงถังอธิบาย "ที่ฉันได้ยินเสียงติ๊ด ๆ จากโลกความจริงในความฝัน ก็เพราะเจ้าของร่างเดิมเคยได้ยินเสียงของฉันได้"
"ตอนนี้เราสลับร่างกัน เธอก็เลยได้ยินเสียงจากทางเธอด้วยเหมือนกัน"