“แม่”
ดวงตาของเจียงถังแดงก่ำ เธอพุ่งเข้าไปสวมกอดเจียงฮวาไว้แน่น
เจียงฮวาลูบหลังลูกสาวเบา ๆ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือพร้อมกับกลั้นน้ำตาไว้
“ลูกหนู แม่รักหนู แค่จุดนี้ไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลย ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม”
“แม่คิดถึงหนูทุกวันในสถานที่แห่งนี้”
“แม่คิดเสมอว่าลูกน้อยของแม่อยู่คนเดียว จะกินข้าวอิ่มไหม จะเติบโตเป็นคนดีไหม จะดูแลตัวเองได้ดีไหม”
“ลูกหนู แม่ขอโทษนะ ตอนที่หนูยังเล็กมาก ๆ แม่ก็จากหนูไป แม่ขอโทษจริง ๆ นะลูก”
ใบหน้าของเจียงฮวาเต็มไปด้วยน้ำตา แค่คิดว่าหลังจากเธอตายไป ลูกน้อยของเธอต้องใช้ชีวิตอยู่คนเดียว เธอก็รู้สึกผิดแทบจะบ้าคลั่ง
ยิ่งไปกว่านั้น... ลูกน้อยของเธออยู่คนเดียวได้ไม่ดีเท่าไร ยิ่งคิดถึงเรื่องเหล่านี้ เธอก็ยิ่งรู้สึกเศร้า
“แม่ นี่ไม่ใช่ความผิดของแม่นะ ฉันไม่เคยโทษแม่เลย”
น้ำตาของเจียงถังยิ่งไหลหนักขึ้น เธอร้องไห้พร้อมพูดว่า “แม่ นี่เป็นความผิดของฉันเอง ถ้าฉันไม่ได้ขอให้แม่หย่ากับพ่อ แม่ก็คงไม่ต้องลำบากขนาดนี้ แม่ก็คงไม่ป่วย แม่ ฉันเป็นตัวถ่วงฉันเองต่างหากที่ควรขอโทษ ฉันขอโทษ”
พอเจียงฮวาได้ยินคำพูดของเจียงถัง หัวใจของเธอก็บีบรัดราวกับถูกขยำ
ลูกน้อยของเธอคิดแบบนั้นมาตลอดเลยเหรอ?
เจียงฮวาร้องไห้พร้อมส่ายหัว “เด็กโง่ ทำไมหนูถึงโทษตัวเองล่ะ? ตอนนั้นหนูอายุเท่าไหร่กัน? หนูเพิ่งห้าขวบเอง!”
“เรื่องนี้ คนที่ทำผิดคือฉัน ฉันเองที่อ่อนแอ ฉันเองที่ลังเล ฉันเองที่ตอนที่รู้ว่าเขาอารมณ์ร้ายและชอบทำลายข้าวของเป็นครั้งแรก ไม่ได้เลือกที่จะหย่าทันที
ฉันคิดเสมอว่าแค่อดทนไว้ก็คงดี ฉันขี้ขลาดเสมอ ฉันกลัวว่าถ้าอยู่คนเดียว ฉันจะไม่สามารถเลี้ยงหนูให้เติบโตได้ด้วยตัวเอง