หัวใจของเสิ่นซิวเหนียนหดเกร็งกะทันหัน ถังถังบอกว่า ความปรารถนาของเธอคือการได้กลับไปหาแม่
นั่นก็แปลว่า ในโลกความเป็นจริง แม่ของเธอได้จากเธอไปแล้ว
การคาดเดาของเขาไม่ผิด ถังถังของเขา... สูญเสียแม่ไปจริงๆ
เธออยู่คนเดียว คงต้องทนลำบากมามากเลย
เสิ่นซิวเหนียนโอบกอดเธอแน่นขึ้นด้วยความเวทนา "ขอโทษนะ ที่ทำให้เธอต้องนึกถึงเรื่องที่เศร้า"
เจียงถังถอนหายใจเบาๆ เมื่อนึกถึงการจากไปของแม่ อารมณ์ของเธอก็ยังยากที่จะสงบลง
แต่ยังไงก็ต้องเผชิญหน้า
แม่เธออยู่ที่นี่ เธอมีแม่ มีเสิ่นซิวเหนียน เธอต้องมองไปข้างหน้า เดินไปข้างหน้า เธอต้องเผชิญกับเรื่องในอดีตให้ได้
มีเพียงเมื่อเผชิญหน้าจริงๆ ถึงจะปล่อยวางได้
เจียงถังเอนตัวลงบนอกของเสิ่นซิวเหนียน ได้ยินเสียงหัวใจเต้นภายในอกของเขาอย่างชัดเจน
ตุบๆ ตุบๆ คุ้นเคยและมั่นใจ
เธอได้รับความสงบจากเสียงหัวใจของเสิ่นซิวเหนียน เธอรวบรวมความกล้า พูดช้าๆ ว่า "เสิ่นซิวเหนียน ตอนฉันอายุสิบหก แม่เสียชีวิตเพราะไม่สบาย ตั้งแต่นั้นมาฉันก็อยู่คนเดียว"
เสิ่นซิวเหนียนกระชับแขนของเขา เอาหน้าผากคลอเคลียแก้มเธอ พูดเบาๆ ว่า "ถังถัง ถ้าเธอไม่อยากพูด ก็ไม่ต้องพูด"
การเปิดแผลเป็นเรื่องที่เจ็บปวดมาก
เขาไม่ต้องการให้ถังถังต้องเปิดแผลเพื่ออธิบาย และให้เธอโชว์บาดแผลที่เลือดโชกให้เขาเห็น
"ถังถัง ฉันหวังว่า เธอเลือกที่จะบอกฉัน เพราะเธอมีความกล้าที่จะเผชิญหน้ามันจริงๆ
ถ้าตอนนี้เธอยังไม่พร้อม ก็ไม่ต้องพูด ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอเสมอ รอจนกว่าเธอจะพร้อมจริงๆ ฉันจะเป็นผู้ฟังที่ดีที่สุด"
ความรู้สึกในอกของเจียงถังอ่อนโยนลง เธอเกี่ยวปลายนิ้วของเสิ่นซิวเหนียน แตะๆ แล้วถอนหายใจเบาๆ