สีหน้าของเสิ่นซิวเหนียนเรียบเฉย แม้ว่าสองคนนั้นจะหน้าตาธรรมดา ฐานะทางบ้านต่ำ ไอคิวก็น้อย แต่เขาก็ยังไม่ชอบให้พวกนั้นแอดเจียงถัง
เจียงถังเองก็กำลังกลุ้มใจหาเหตุผลปฏิเสธไม่เจอ เธอแอดเผยหยุนไค เพราะเผยหยุนไคดูสนิทกับเสิ่นซิวเหนียน แล้วเธอยังสนิทกับพี่สาวของเสิ่นซิวเหนียนด้วย
ส่วนคนที่อยู่ข้างหลังเผยหยุนไค เธอไม่แน่ใจว่าสนิทกับเสิ่นซิวเหนียนแค่ไหน
ยิ่งกว่านั้น มีคนแอดเธอเยอะขนาดนี้ ถ้าพวกนั้นชวนเธอออกไปเที่ยวกันจริง ๆ เธอก็ไม่รู้จะปฏิเสธยังไง
พอดีเสิ่นซิวเหนียนช่วยปฏิเสธให้
เสิ่นซิวเหนียนเริ่มมีท่าทางรำคาญ เขาโอบเอวเจียงถังแล้วถอยหลังไปสองก้าว “พวกคุณตามสบายนะ เราจะไปเดตต่อแล้ว”
เผยหยุนไคและพวกพากันหัวเราะอย่างเป็นมิตร พอเสิ่นซิวเหนียนมีแฟนแล้ว นิสัยต่างไปจากเดิมจริง ๆ
เจียงถังโบกมือลาพวกเขา “บ๊ายบาย”
“บ๊ายบายถังถัง”
ทุกคนโบกมือตอบอย่างอบอุ่น
เสิ่นซิวเหนียนโอบเอวเจียงถังเดินออกไปด้านนอก เขายังถือมือถือของเจียงถังอยู่ พอเดินพ้นประตู เสิ่นซิวเหนียนก็หยุดฝีเท้า
เขามองเจียงถังแล้วถามอย่างไม่ใส่ใจนัก “ถังถัง พี่เอามือถือหนูไป ไม่ให้พวกนั้นแอดเป็นเพื่อนหนู หนูจะโกรธไหม”
เขาควบคุมสังคมของเจียงถังแบบนี้ เจียงถังจะโกรธไหม
เจียงถังยิ้มกว้างเต็มหน้า “ไม่โกรธหรอก เสิ่นซิวเหนียน ฉันว่าเธอนี่ช่างเอาใจใส่จริง ๆ เลย”