เจียงถังจูงเสิ่นซิวเหนียนวิ่งไปได้สักพัก โลกเหมือนถูกพวกเขาทิ้งไว้ข้างหลังจริง ๆ
เธอสังเกตเห็นร้านกาแฟน่ารักร้านหนึ่งอยู่ข้างหน้า ชายคาของร้านยื่นออกมาบังฝนได้ บนชายคายังแขวนกระดิ่งลมสวยงาม ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งในคืนฝนพรำ
เจียงถังจูงเสิ่นซิวเหนียนวิ่งเข้าไป ดวงตาเธอเป็นประกาย ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “เสิ่นซิวเหนียน งั้นนายก็ไม่เคยถูกเพื่อนผู้หญิงดักเข้ามุมตึกใช่ไหม”
“ไม่เคย” เสิ่นซิวเหนียนตอบเร็วมาก
เขาจะไม่ยอมให้เจียงถังมีโอกาสเข้าใจเขาผิดแม้แต่นิดเดียว
เจียงถังยิ้มกว้าง เธอยื่นมือออกไปผลักเสิ่นซิวเหนียนเบา ๆ เสิ่นซิวเหนียนที่สูง 187 เซนติเมตร ไหล่กว้าง เอวสอบ กลับถูกเธอตัวเล็ก ๆ ผลักจนถอยหลังไป
ระบบ: ……เสิ่นซิวเหนียน นายสปอยล์เธอสุด ๆ เลยนะ
เจียงถังก้าวไปข้างหน้า เสิ่นซิวเหนียนเต็มใจถอยหลังตาม
ไม่นานเขาก็ถอยจนหลังชนกำแพง สัมผัสเย็นเฉียบเปียกชื้น ร่างกายของเสิ่นซิวเหนียนสั่นเล็กน้อย
เจียงถังหยุดฝีเท้า
วินาทีต่อมา เสิ่นซิวเหนียนออกแรงกระชากแขน
เจียงถังเซถลาไปข้างหน้าสองก้าว กระโจนเข้ากอดอกเสิ่นซิวเหนียนเต็มแรง!
กลิ่นสนหิมะเข้มข้นที่ปะทะหน้ามาทำให้เธอเหม่อไปชั่วขณะ
เจียงถัง: !!
เธอยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาค้ำที่หน้าอกของเสิ่นซิวเหนียนโดยไม่รู้ตัว แต่นิ้วกลับขดงอเข้าหากันเอง
ตัวเสิ่นซิวเหนียนร้อนจังเลย
เธอเงยหน้าขึ้นอย่างลนลาน มองสบตาเสิ่นซิวเหนียนผ่านกรอบแว่นไร้ขอบ