สิ่งเดียวที่เจียงถังรู้สึกว่าไม่ดีก็คือร้านนี้อาหารแพงมาก แล้วอาหารแต่ละจานก็ให้มาน้อยเหลือเกิน
เธอรู้สึกเหมือนกำลังกินทองคำอยู่
ตอนเจียงถังบอกว่ากำลังกินทองคำ เฉินซิวเหนียนเลิกคิ้วนิด ๆ ถังถังชอบทองคำเหรอ?
เขาแอบหยิบมือถือออกมาส่งข้อความโดยไม่ให้เธอรู้
เจียงถังกินอิ่มแล้วรู้สึกอึดอัดนิดหน่อย เธอมองเฉินซิวเหนียนด้วยตาเป็นประกาย “เฉินซิวเหนียน เราออกไปเดินเล่นข้างนอกกันดีไหม?”
“ข้างนอก?” เฉินซิวเหนียนคิดนิดหน่อย “ข้างนอกฝนกำลังตกนะ”
“เดินกลางฝนไม่รู้สึกว่าโรแมนติกเหรอ?” เจียงถังอดไม่ได้ที่จะตาวาว “โรแมนติกมากเลยนะ!”
“โรแมนติกมากจริง ๆ” เฉินซิวเหนียนตอบตกลง
ระบบ: …
เฉินซิวเหนียนไม่มีจุดยืนอะไรเลยสักนิดจริง ๆ
ระบบถอนหายใจ แค่เรื่องแค่นี้เฉินซิวเหนียนยังตอบตกลงได้ เรื่องเล่นแผลง ๆ เพื่อเจอกันเดือนละครั้งที่มันอยากเปลี่ยนใจ มันมลายหายไปหมดแล้วจริง ๆ
ความฝันของมันที่จะได้เล่นแผลง ๆ ฮือออ
เจียงถังอยากหัวเราะ เฉินซิวเหนียนถึงกับยอมไปบ้านอกับเธอด้วย
เธอยกมือขึ้นอยากจะจิ้มแก้มเฉินซิวเหนียน แต่ก็เอามือลง เปลี่ยนมาเป็นจิ้มมือเฉินซิวเหนียนแทน
จิ้มแก้มมันดูคลุมเครือเกินไป
เฉินซิวเหนียนเห็นท่าทางของเธอ เขาก็เอียงหน้าเล็กน้อย เอาหน้าไปหามือเธอ แต่มือเธอกลับเลื่อนออกไปเสียก่อน เขาจึงแสร้งกลับมาเหมือนเดิม กลับมาจับมือของเจียงถังไว้
เจียงถังถามเขาว่า “เฉินซิวเหนียน ต่อให้ฉันบ้านอแค่ไหน เธอก็จะตอบตกลงหมดเลยเหรอ?”