เจียงถัง: …ไม่ใช่สักหน่อย
เธอหลับตานิ่งอยู่เฉย ๆ
เสิ่นซิวเหนียนหยิบสร้อยคองูเงินออกมาเส้นหนึ่ง เขาก้มตัวลงเล็กน้อย สวมสร้อยคอให้เจียงถัง พลางพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง เข้ากับชุดที่เจียงถังใส่ในวันนี้มาก
แต่ของขวัญที่เขาให้ ล้วนเป็นของที่ใช้เงินซื้อได้
ส่วนที่เจียงถังให้เขา เป็นของที่เธอทำด้วยมือและตั้งใจ
ต่อไปเขาจะต้องตั้งใจให้ของขวัญมากกว่านี้
“เสร็จแล้ว” เสิ่นซิวเหนียนหยิบร่มคืนจากมือเจียงถัง
เจียงถังลืมตา เธอลูบสร้อยคอที่คล้องอยู่ หยิบมือถือขึ้นมา ใช้กล้องหน้าส่องแทนกระจก
“ว้าว! สร้อยคองูเงินสวยมาก!”
เธอมองไปทางเสิ่นซิวเหนียน “เสิ่นซิวเหนียน ฉันไม่ได้สร้อยคอมาแล้วไม่ใช่เหรอ นายให้ฉันอีกแล้วนะ”
เสิ่นซิวเหนียนตอบเรียบ ๆ “ของขวัญ”
เจียงถังได้ยินเสียงแจ้งเตือนค่าคลั่งเงินเพิ่มขึ้น เธอถามระบบ “ถ่งถ่ง สร้อยเส้นนี้ราคาเท่าไหร่”
ระบบ “เส้นนี้แพงกว่าสร้อยลูกอมน้ำตาลนิดหน่อย ประมาณสี่แสนกว่าบาท”
“ถังถังเก่งมาก!” ระบบอดชมไม่ได้ เสิ่นซิวเหนียนให้ของขวัญถังถังด้วยตัวเอง ถังถังแทบไม่ต้องออกแรงค่าคลั่งเงินก็อยู่ได้ มันก็เล่นแผลง ๆ ได้แล้ว!
สี่แสนกว่าบาท?
เจียงถังอยากจะเป็นลมอีกแล้ว
แล้วยังได้ยินเสิ่นซิวเหนียนพูดอีกว่า “สร้อยเส้นนี้เหมาะกับคุณมาก แต่เทียบกับที่คุณให้ผมเป็นพวงกุญแจก้อนเมฆนั่นไม่ได้เลย ถังถัง ต่อไปผมจะตั้งใจให้ของขวัญคุณให้ดีกว่าเดิม”