เจียงถังฟังจบก็อุทานออกมา ดวงตาชุ่มฉ่ำมองเสิ่นซิวเหนียนพร้อมชื่นชมจากใจจริง: "พี่คะ พูดได้ดีมากเลย"
หนุ่มน้อยสวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขายาวสีดำ ทั้งที่เป็นชุดเรียบง่าย แต่ใส่กับเขาแล้วดูดีเป็นพิเศษ รูปร่างสูงโปร่ง สะอาดตาสมอง
ชุดแบบนี้ทำให้คนรู้สึกเข้าถึงง่าย แต่ความสง่างามและความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเขาโดยธรรมชาติ กลับทำให้คนไม่กล้าเข้าใกล้
เขาลูบผมเจียงถัง: "ข้อเท็จจริงก็เป็นแบบนั้น"
หลี่เยว่แสดงสีหน้าครุ่นคิด เธอเข้าใจได้เร็วและเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึก: "เทพเหนียน งานสายวิทย์ต้องการคนที่มี mindset แบบพี่จริง ๆ ฉันทึ่งมากเลย"
เสิ่นซิวเหนียนพูดอย่างสงบ: "ทุกคนมีช่วงเวลาที่สับสน ขอแค่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไรก็พอ"
หลี่เยว่รู้สึกเหมือนถูกตบหัวให้ตื่น เธอรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองเขียน paper ได้เป็นหมื่นคำในครั้งเดียว เธอบอกเจียงถัง: "ถังถัง ฉันกลับก่อนนะ"
เจียงถังโบกมือลาเธอ
เสิ่นซิวเหนียนจ้องมองเจียงถัง ตอนที่เธอโบกมือเหมือนแมวน้อยที่กำลังทักทาย น่ารักมาก ๆ
เจียงถังสบตากับเสิ่นซิวเหนียน ดวงตาโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว ยิ้มพูด: "พี่คะ mindset ของพี่ดีจริง ๆ นะ"
เสิ่นซิวเหนียนยกมุมปากขึ้น: "งานสายวิทย์ตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของฉันเอง ฉันเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับโลกนี้ ฉันอยากรู้ตรรกะการทำงานของโลกนี้ แค่นั้นเอง"
"การทดลองผลผิดหรือถูก ล้วนเป็นกระบวนการที่ฉันสำรวจโลก paper ดีหรือไม่ดี ล้วนเป็นบทสรุปที่ฉันได้จากการสำรวจโลก ฉันยอมรับทั้งหมด"