เจียงถัง: ……
เสิ่นซิวเหนียนจับประเด็นได้ยังไงกันนะ!
ประเด็นของเธอคือเรื่องนี้เหรอ?
เจียงถังเขินจนเสียงเบาลง: "ฉันเคยถามเพื่อน ๆ เรื่องนายมาจริง ๆ นะ"
"แล้วผลการสืบเป็นไงบ้าง?" เสิ่นซิวเหนียนเองก็ค่อนข้างสงสัย
"นายคือตำนานของมหาวิทยาลัยดี เพื่อน ๆ ทุกคนชื่นชมนายมาก!" ดวงตาของเจียงถังเป็นประกายวาววับ แต่ไม่นานแสงนั้นก็พลันหม่นลง: "เสิ่นซิวเหนียน ฉันกลัวว่านายจะเสียหายนะ"
ถึงเสิ่นซิวเหนียนจะดูไม่แคร์ แต่เธอก็ยังกลัวว่าจะส่งผลกระทบกับเขา เธอรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย แถมยังรู้สึกผิดอีกต่างหาก
เสิ่นซิวเหนียนใช้สองมือจับเอวของเจียงถัง แล้วหมุนตัวเธอให้หันกลับมา
เจียงถังร้องตกใจ ตอนนี้เธอหันหน้าเข้าหาเสิ่นซิวเหนียน นั่งคร่อมบนตักเขา สบตากับเขา
เจียงถัง: ?!
"เสิ่นซิวเหนียน นายจะทำอะไร!" เจียงถังหน้าแดง
เธอยื่นมือไปผลักเสิ่นซิวเหนียน แต่ผลักยังไงก็ไม่ขยับ พอเธอจะถอยหลัง เสิ่นซิวเหนียนก็เอาแขนโอบรอบเอวเธอไว้ เธอถอยไม่ได้แม้แต่นิดเดียว
"ถังถัง มองฉันสิ"
เจียงถังเงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ สบตากับเสิ่นซิวเหนียน
เสิ่นซิวเหนียนมองด้วยแววตาที่จริงจังเป็นพิเศษอีกครั้ง
เจียงถังแพ้แววตานี้ที่สุด เพราะแววตานี้แฝงความเอาจริงเอาจังเป็นอย่างมาก
ราวกับว่าเขาจริงจังกับเธอมาก
เสิ่นซิวเหนียนมองเข้าไปในดวงตาของเจียงถังอย่างตั้งใจ: "ถังถัง ฉันเป็นคนที่ชอบวางแผน เพราะฉันหวังว่าชีวิตประจำวันของฉันจะเป็นระเบียบ"
"แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันจะต้องทำตามแผนเสมอไป ฉันแค่ชอบชีวิตที่เป็นระเบียบ ไม่ได้เป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ"