"ไม่ใช่แน่นอน!"
เจียงถังร้อนใจไปหมด เธอไม่อยากให้เสิ่นซิวเหนียนเข้าใจเธอผิด
เธอรีบพูด "เสิ่นซิวเหนียน ถึงฉันจะเสียใจเพราะเรื่องของเจียงฉือเหย่ แต่ไม่ใช่เพราะทะเลาะกับเขานะ"
"คือเขา...เขาทุบกระจกรถแตกแล้วฉันตกใจ"
เจียงถังเล่าสิ่งที่เพื่อนคนนั้นพูดให้ฟังซ้ำอีกครั้ง
"เมื่อคืนเขามารอฉันที่หอพัก เขาอยากขอโทษฉัน แต่เขาไม่เจอฉัน เขาเลยต่อยกระจกรถตัวเองแตก"
"ฉัน...ฉันกลัวมาก"
เจียงถังขมวดคิ้ว ใบหน้าแสดงสีหน้าเจ็บปวด
เสิ่นซิวเหนียนจับมือเธอทันที "ถ้าอึดอัดมาก ไม่เล่าก็ได้"
เจียงถังไม่อยากให้เขาเข้าใจผิด
เธอจับมือเสิ่นซิวเหนียนกลับ เลือกที่จะเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดและความกลัวของตัวเอง
"เสิ่นซิวเหนียน พ่อแท้ๆ ของฉันอารมณ์รุนแรงมาก เขาชอบเล่นพนัน พอเสียก็จะโมโห แล้วก็จะทุบข้าวของทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าให้แหลกหมด เขาเคยเอาเก้าอี้ทุบโต๊ะกระจกแตก ฉันเลยกลัว...ความรุนแรงแบบนี้มาก"
เจียงถังพูดไปเสียงก็เบาลงเรื่อยๆ นี่คือบาดแผลใหญ่ที่สุดในใจเธอ
เธอพยายามสุดชีวิตไม่ให้นึกถึงเรื่องนี้ และไม่เคยเอ่ยถึงเองเลย
แต่ตอนนี้ พอได้พูดออกมาจริงๆ กลับรู้สึกโล่งอกอย่างประหลาด
ใจของเสิ่นซิวเหนียนบีบแน่นเข้าด้วยกัน
เขานึกภาพไม่ออกเลยว่าตอนเด็กๆ เจียงถังใช้ชีวิตแบบไหน
เขานึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและหนักใจ เสียงแหบพร่าและสั่น "เขาเคย...ตีเธอไหม?"
เจียงถังส่ายหัว
เสิ่นซิวเหนียนถามอีก "แล้วเขาเคยตีแม่เธอไหม?"
เจียงถังส่ายหัวอีกครั้ง เธอพูดเบาๆ "เขาไม่ทำร้ายคนนะ ก็แค่ทุบข้าวของ แม่ฉันเลยไม่หย่าตั้งแต่แรก"