เจียงถังขยับตัวเล็กน้อย อยากจะหลุดออกจากอ้อมแขนของเสิ่นซิวเหนียน
เสิ่นซิวเหนียนกดเธอไว้ น้ำเสียงแหบพร่า: "ภรรยา อย่าขยับเลย"
เจียงถังจึงนิ่งเฉยตามคำ
หัวใจของทั้งคู่เต้นดังตึ๊กๆ ต่างก็ไม่พูดอะไร อุณหภูมิร่างกายสูงขึ้น บรรยากาศชวนเคลิ้มหวานฉ่ำ
แต่ท่ามกลางบรรยากาศสุดชวนฝันแบบนี้ เจียงถังกลับง่วงซะงั้น
ผ้าห่มอุ่นๆ กับเสิ่นซิวเหนียนตัวอุ่นๆ นี่มันเหมาะกับการนอนสุดๆ เลยนะ
อ้อมกอดของเสิ่นซิวเหนียนทำให้เธออุ่นใจเหลือเกิน
เธอกอดเสิ่นซิวเหนียนไว้ งัวเงียจะหลับ แล้วก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันใด เธอหลับตาปรือๆ ยื่นมือไปลูบหลังของเสิ่นซิวเหนียน เสียงอ่อนหวาน: "เสิ่นซิวเหนียน หลับเถอะนะ"
เธอบอกว่าจะโน้มน้าวให้เขาหลับ จะหลับก่อนได้ยังไงล่ะ
หัวเธอวูบๆ ลงทีละน้อย ทั้งที่ง่วงแทบจะทรุด แต่ก็ยังฝืนใจปลุกตัวเองให้ตื่นมาปลอบเขาให้หลับต่อไป
เสิ่นซิวเหนียนใจอ่อนไปหมด
"อื้ม หลับเถอะ" เขาประคองใบหน้าของเธอไว้ แล้วลูบผมหยักศกของเธออย่างอ่อนโยน
เจียงถังหลับไปในไม่ช้า
เสิ่นซิวเหนียนใจอ่อน เขาอยากให้ส่วนนั้นของตัวเองใจอ่อนตามไปด้วย
แต่การกอดถังถังไว้น่ะ เห็นทีจะทำไม่ได้
งั้นปล่อยถังถังไป?
ยิ่งทำไม่ได้ใหญ่
กว่าจะสงบลงได้ก็ปาเข้าไปหลังเที่ยงคืน แล้วจึงกอดเจียงถังหลับไปทั้งอย่างนั้น
วันรุ่งขึ้น ตอนที่เจียงถังตื่นขึ้นมา เธอส่งเสียงครืดคราดเล็กน้อย ขยับตัว แล้วก็ลืมตาขึ้นมา ก็เห็นใบหน้าของเสิ่นซิวเหนียนอยู่ตรงหน้าใกล้ๆ สวยหล่อเกินมนุษย์ไปเลย
เธออดถอนหายใจไม่ได้ ถ้าตื่นมาทุกเช้าได้เห็นหน้าหล่อๆ แบบนี้ ชีวิตก็มีความหวังขึ้นมาเยอะแล้ว
"ภรรยา ราตรีสวัสดิ์" เสิ่นซิวเหนียนตื่นแล้ว เขาจูบเจียงถังเบาๆ แล้วถาม: "เมื่อคืนภรรยาหลับดีไหม?"