"ได้สิ"
เจียงถังกับเสิ่นซิวเหนียนจูงมือกัน เธอหันไปมองเพื่อน ๆ บนหอพักหญิง แล้วยกมือโบกให้พวกเธออย่างเขิน ๆ
เสิ่นซิวเหนียนได้ยินคำอวยพรของพวกเธอ มุมปากก็เผลอยกขึ้นไม่หยุด กล่าวขอบคุณอย่างจริงจัง
ทุกคนก็เริ่มกรี๊ดอีกครั้ง
เจียงถังรีบดึงเสิ่นซิวเหนียนขึ้นรถ คนขับของเสิ่นซิวเหนียนเปิดประตูรถให้
เจียงถังมองเขาอย่างพินิจพิเคราะห์ ไม่ใช่เซี่ยหุย เป็นหน้าใหม่
เสิ่นซิวเหนียนพูดว่า "เขาเป็นเสี่ยวหวง เซี่ยหุยมีธุระต้องจัดการ"
เจียงถังพยักหน้า เซี่ยหุยเป็นผู้ช่วยพิเศษของเสิ่นซิวเหนียน ไม่ใช่คนขับ เขาปกติมีเรื่องอื่นต้องจัดการอยู่แล้ว
เสี่ยวหวงผิวขาวสะอาด ดูสุภาพ สวมแว่นกรอบดำ ดูน่าเชื่อถือมาก
เธอกับเสิ่นซิวเหนียนขึ้นรถ เสี่ยวหวงสตาร์ทโรลส์-รอยซ์อย่างนุ่มนวล ขับออกจากมหาวิทยาลัย
เจียงถังกับเสิ่นซิวเหนียนนั่งอยู่เบาะหลัง เธอเอียงคอมองเสิ่นซิวเหนียน
เสิ่นซิวเหนียนสวมเสื้อคอเต่าสีดำ คู่กับเสื้อโค้ทสีดำตัวเดียวกัน ผมสีดำยาวปานกลางหวีสามเจ็ด คิ้วกับตาซ่อนอยู่ใต้แว่นไร้กรอบ ทั้งเย็นชาและถือสันโดษ
เสิ่นซิวเหนียนสัมผัสได้ถึงสายตาของเธอ หันมามอง เลิกคิ้วขึ้น: "ภรรยาคิดถึงผมเหรอ?"
ไม่อย่างนั้นจะมองเขาไม่หยุดได้ยังไง?
ปกติเจียงถังจะตั้งใจตอบว่าไม่คิด แต่ตอนนี้เธอไม่อยากพูดแบบนั้นแล้ว
ขนตากระพริบปริบ ๆ พูดเสียงเบา: "อืม ฉันคิดถึงคุณมาก ตอนคุณอยู่โรงพยาบาล เราอยู่ด้วยกัน 24 ชั่วโมง วันนี้แยกกันทั้งวัน ฉันคิดถึงคุณแล้ว"
เมื่อก่อนเธอไม่ค่อยพูดความรู้สึกคิดถึงเสิ่นซิวเหนียนออกมาตรง ๆ แบบนี้ แต่ตอนนี้เธออยากกล้าหาญมากขึ้น เธออยากให้เสิ่นซิวเหนียนรู้ความรู้สึกของเธอ