เจียงถังหยิบชุดนอนไปอาบน้ำ
เสิ่นซิวเหนียนได้ยินเสียงน้ำจากห้องน้ำ หัวใจเต้นตึกตัก ๆ อย่างควบคุมไม่ได้
เขากดริมฝีปาก พยายามทำสีหน้านิ่ง ๆ สุดกำลังจะกันความคิดฟุ้งซ่านในหัว แต่ก็ยังอดคิดเรื่อยเปื่อยไม่ได้
ไม่ได้ ๆ คิดต่อไม่ได้แล้ว
เสิ่นซิวเหนียนยกมือขึ้นนวดขมับ พยายามทำให้ตัวเองสงบลง แต่ก็สงบไม่ลงเลยสักที
ถังถังยอมกอดเขานอนจริง ๆ เหรอ?
เรื่องที่เขารอคอยมานาน ใกล้จะเป็นจริงแล้ว เขาตื่นเต้นเกินไปหน่อยแล้ว
ช่วงที่เจียงถังอาบน้ำอยู่นั้น ในหัวเขานึกภาพสารพัดฉาก สุดท้ายก็ได้แต่หลับตาลง บังคับตัวเองไม่ให้คิดอีก
ผลปรากฏว่าพอหลับตา ภาพในหัวยิ่งชัดเจนกว่าเดิมอีก
เสิ่นซิวเหนียนจำต้องลืมตาขึ้น ถังถังยังอาบน้ำไม่เสร็จอีกเหรอ?
ช่วงเวลารอคอยมันช่างทรมานจริง ๆ
เจียงถังอาบน้ำเสร็จ เป่าผมแห้ง ก้าวออกจากห้องน้ำ แล้วมองไปที่เสิ่นซิวเหนียน
เสิ่นซิวเหนียนนอนอยู่บนเตียง เพราะช่วงนี้ผอมลงไปรอบหนึ่ง โครงหน้าก็ยิ่งคมชัด คิ้วกดทับดวงตา สันจมูกสูง กรามชัดเจน ดูยิ่งเย็นชาและสูงส่งเกินเอื้อม
บนหน้ายังมีสีซีดและอ่อนแรงเล็กน้อย ผมสีดำยาวขึ้นนิดหน่อย ร่วงหล่นลงมาปรกหน้าอย่างอ่อนโยน ช่วยลดความคมนั้นลงไปได้อย่างลงตัว ให้ความรู้สึกป่วย ๆ น่าเอ็นดู
ตอนนี้เขาคือบุปผาบนยอดผาผู้สูงส่งแต่ป่วยไข้
เจียงถังเดินมาที่ขอบเตียง เอียงคอมองเขา มุมปากยิ้มบาง ๆ : "เสิ่นซิวเหนียน ฉันอาบน้ำเสร็จแล้วนะ"
เสิ่นซิวเหนียนสีหน้าปกติ เปิดผ้าห่มอย่างไม่แยแส พูดเสียงเรียบ ๆ : "ขึ้นมาสิ"
เจียงถัง : "โอ้ โอ้"
พอกลับถึงตอนสำคัญจริง ๆ กลับเริ่มเขินอายขึ้นมา
เสิ่นซิวเหนียนดูใจเย็นมากเลยนะ
เจียงถังเงยหน้ามอง แล้วเห็นหูของเขา แดงจนแทบจะหยดเลือด
เธออดขำไม่ได้ นี่เธอเกือบถูกเขาหลอกแล้วนะเนี่ย
เจียงถังส่งเสียงหึเบา ๆ : "เสิ่นซิวเหนียน หูของนายแดงเหมือนแอปเปิลเลย"