เจียงถังไม่พูดอะไร
เจียงฉือเหย่มีสีหน้าหงุดหงิดเต็มที่ เขาเห็นก้อนเมฆเล็ก ๆ ที่เจียงถังถักโครเชต์ ก็ยื่นมือไปหยิบ
เจียงถังรีบหยิบก้อนเมฆเล็ก ๆ หลบ
เจียงฉือเหย่คว้าอากาศ เขาหัวเราะเยาะอย่างเซ็ง ๆ “เจียงถัง จำเป็นต้องขนาดนี้มั้ย? ไอ้ของกระจุกกระจิกนิดเดียว ฉันแตะไม่ได้เลยเหรอ?”
เจียงถังเก็บก้อนเมฆเล็ก ๆ อย่างสงบ “นี่คือของขวัญที่จะให้เสิ่นซิวเหนียน นายจะแตะต้องไม่ได้อยู่แล้ว”
“เพราะงั้นฉันถึงบอกว่าเธอเห็นแฟนดีกว่าเพื่อน เรารู้จักกันมาสองปี ฉันไม่เคยรู้เลยว่าเธอถักไอ้ของเล็ก ๆ แบบนี้เป็น”
เจียงฉือเหย่คิดว่าตัวเองบอกใบ้ชัดขนาดนี้ เจียงถังน่าจะเข้าใจที่เขาหมายถึงนะ?
เขาไม่อยากเลิกคบกัน
เจียงถังทำเป็นไม่เข้าใจที่เขาพูด สีหน้าสงบ “ฉันเพราะอยากให้ของขวัญเสิ่นซิวเหนียน เลยเพิ่งมาเรียนถักโครเชต์เมื่อเร็ว ๆ นี้”
เจียงฉือเหย่เลิกคิ้ว “งั้นเธอก็เรียนได้เร็วดีนี่”
“ใช่ไง เพราะฉันอยากรีบให้ของขวัญเสิ่นซิวเหนียนน่ะ”
เจียงถังพบว่าเสิ่นซิวเหนียนสามารถเป็นข้ออ้างที่สมบูรณ์แบบสำหรับการเปลี่ยนนิสัยของเธอได้
เธอมีแฟนแล้วนี่
ยังไงก็ต้องไม่เหมือนเดิม
“เสิ่นซิวเหนียน ๆ ๆ ๆ เจียงถัง พูดประโยคนึงก็มีแต่ชื่อเสิ่นซิวเหนียน เมื่อก่อนฉันไม่ยักรู้ว่าเธอเป็นสาวคลั่งรัก?”
“ก็เมื่อก่อนไม่ได้คบกับเสิ่นซิวเหนียน” เจียงถังตอบเป็นเรื่องธรรมดา
เจียงฉือเหย่โดนสะกิดใจ
“ได้เลย เธอก็เห็นแฟนดีกว่าเพื่อนแบบนี้ล่ะ ฉันจะรอดูวันที่เสิ่นซิวเหนียนเทเธอ ว่าเธอจะร้องไห้ยังไง”
เจียงถังเงียบ
อีกหนึ่งปี เสิ่นซิวเหนียนจะเลิกกับเธอ
ซ่งซวี่สามคนยืนอยู่ด้านข้าง เจียงฉือเหย่เป็นเพื่อนของเจียงถัง พวกเธอก็เลยไม่พูดแทรก แต่คำพูดของเจียงฉือเหย่ตอนนี้มันแย่เกินไป