โลกทัศน์และค่านิยมของเสิ่นซิวเหนียนกำลังพังทลาย
การศึกษาที่เขาได้รับมา กฎฟิสิกส์ จิตวิญญาณแห่งวิทยาศาสตร์ กำลังพังทลายทั้งหมด
ท่ามกลางความพังทลายของทุกสิ่ง มีเพียงความรักเท่านั้นที่แน่นอน
เขารักถังถัง เขารักลูกของเขากับถังถัง ต่อให้ลูกคนนั้นจะเป็นตุ๊กตาขนฟูก็ตาม
ดังนั้นเขาจึงยอมรับทุกอย่างที่ไร้สาระนี้ และพยายามหาเหตุผลมาอธิบายให้ตัวเองยอมรับ
เขากับถังถังเป็นรักแท้ ในเรื่องเล่า ตัวเอกที่มีรักแท้มักจะเป็นคนพิเศษเสมอ
ดังนั้นลูกของพวกเขาที่ย้อนเวลาจากอนาคตมาเป็นตุ๊กตาขนฟูก็เป็นเรื่องปกติดีล่ะ?
ใช่ ปกติมาก รักแท้ก็เป็นแบบนี้ล่ะ
รักแท้นั้นเป็นนิรันดร์ ต้องเป็นแบบนั้นแน่นอน
เสิ่นซิวเหนียนไม่ได้นอนมาสองวันหนึ่งคืน ความคิดสับสน เจอเรื่องช็อกใหญ่ติดกันหลายอย่าง ตอนนี้เขาคิดอะไรไม่ค่อยออกแล้ว เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ท่ามกลางโลกที่พังทลาย เขายึดมั่นไว้เพียงสิ่งเดียว
เขากับถังถังจะมีลูกในอนาคต นั่นแปลว่า เขากับถังถังจะอยู่ด้วยกันตลอด ไม่มีทางเลิกกันแน่นอน
เสิ่นซิวเหนียนคลายความกังวล มุมปากกระตุกขึ้นด้วยความดีใจ เขาก้าวเข้าไปกอดเจียงถัง แล้วก็กอดถ่งถ่ง
"ที่รัก ในอนาคตพวกเรามีลูกด้วยกันหนึ่งคนนะ"
เสิ่นซิวเหนียนดีใจมาก แต่พอลองคิดดูก็ไม่แปลกใจเลยสักนิด
"ที่รัก ฉันไม่แปลกใจเลยสักนิด พวกเรารักกันขนาดนี้ ยังไงก็ต้องอยู่ด้วยกันต่อไป มีลูกก็เป็นเรื่องปกติ"
เสิ่นซิวเหนียนรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก
เขาหอมแก้มเจียงถัง: "ถังถัง พวกเราไม่เลิกกัน เราจะสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์ให้ถ่งถ่ง"
เขาหอมแก้มถ่งถ่งอีกครั้ง: "ที่รัก ถ่งถ่ง สิ่งสำคัญที่สุดคือพวกเราสามคนพ่อแม่ลูกใช้ชีวิตด้วยกันอย่างมีความสุข"
เจียงถังถึงกับอึ้งไปเลย