เจียงถังรั้งแขนเขาไว้: "เสิ่นซิวเหนียน ขอเธอใจเย็นๆ ก่อน"
ตอนนี้เธอไม่กล้ากระตุ้นอารมณ์เสิ่นซิวเหนียนแม้แต่น้อยจริงๆ
สภาพจิตใจของเสิ่นซิวเหนียนอยู่ในขั้นวิกฤตสุดขีด
"ถ้าเจียงถังไม่เชื่อฉัน ฉันก็คงตาย" เสิ่นซิวเหนียนมองตาเจียงถัง: "เจียงถัง ฉันจะไม่มีวันรักใครอื่น เธอเชื่อฉันไหม?"
ดวงตาเจียงถังแดงก่ำ เธอพยักหน้าอย่างแน่วแน่: "เสิ่นซิวเหนียน ฉันเชื่อเธอ"
เสิ่นซิวเหนียนพยักหน้า: "ดี เธอเชื่อฉัน งั้นฉันยังไม่ตาย"
เขาครุ่นคิดต่อ
สมองอันมึนงงของเจียงถังในที่สุดก็กลับมาสติ
สายตาอันเปี่ยมประกายของเธอมองไปที่ดวงตาเสิ่นซิวเหนียน: "เสิ่นซิวเหนียน เลิกเดาสุ่มๆ ไปได้แล้ว เรื่องมันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด เธอก็ไม่ได้ทำอะไรผิดต่อฉัน ถ่งถ่งเมื่อกี้พูดอะไรมาล้วนแต่หลอกเธอทั้งนั้น"
"ฉันรู้" เสิ่นซิวเหนียนมั่นใจ: "ฉันรักแค่เธอคนเดียว ฉันจะไม่มีวันรักใครอื่น"
"ฉันเชื่อเธอ ฉันเชื่อเธอจริงๆ" เจียงถังกลัวว่าถ้าตอบช้าไปแม้แต่วินาทีเดียว เสิ่นซิวเหนียนก็จะคิดสั้นไปอีก
"ส่วนที่ว่าทำไมถ่งถ่งถึงย้อนเวลากลับมา..."
เจียงถังได้แต่ฝืนใจพูดให้จบเรื่อง: "ฉันกับถ่งถ่งก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ไม่ใช่อย่างที่เธอเดาไว้แน่นอน"
"ถ่งถ่งเรียกเสือดำตัวนั้นกับเหมียวเหมียวยังติดสำเนียงเลย เธอจะไปเชื่อที่มันพูดได้ยังไง?"
ถ่งถ่ง: ...
ถ่งถ่งขอโทษ: "เสือดำตัวนั้น ฉันขอโทษ ฉันหลอกเธอ เธอด่าฉันได้เลย"
เสิ่นซิวเหนียนเพิ่งจะสังเกตเห็น ถ่งถ่งมีสำเนียงจริงๆ ด้วย แสดงว่าถ่งถ่งยังเด็กน้อยอยู่มาก
เขาลูบหัวถ่งถ่งเพื่อปลอบ: "ไม่ต้องขอโทษ พ่อต่างหากที่ต้องขอโทษ พ่อทำให้เธอกับแม่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ เป็นความผิดของพ่อเอง"
เจียงถังและถ่งถ่งต่างส่ายหน้า: "เสิ่นซิวเหนียน ไม่ใช่ความผิดของเธอ"