“เราเลิกกันแล้วก็คือคนแปลกหน้า ของฉันก็ต้องเอากลับไป”
เสิ่นซิวเหนียนเม้มริมฝีปากแน่น กรามตึงเครียด:“ภรรยา เธอจะทิ้งฉันไม่ได้ เธอจะทอดทิ้งฉันไม่ได้”
“ฉันทำได้” เจียงถังจ้องตากับเสิ่นซิวเหนียน:“เสิ่นซิวเหนียน ฉันทำได้”
เธอออกแรงปิดประตู เสิ่นซิวเหนียนยื่นมือไปวางที่ขอบประตู ประตูเกือบจะทับมือเขา!
เจียงถังหดแรงในทันที
เธอกำที่จับประตูไว้ หัวใจเต้นแรงมาก ทั้งตื่นตระหนกทั้งโกรธ:“เสิ่นซิวเหนียน นายบ้าไปแล้วเหรอ?”
เสิ่นซิวเหนียนมุมปากยกขึ้น:“ภรรยา เธอรักฉัน เธอไม่ยอมให้ฉันบาดเจ็บหรอก”
เขารู้ดี ภรรยาของเขาต้องใจอ่อนแน่นอน
เขามองตาของเจียงถัง:“ภรรยา เธอเคยรับปากฉันแล้ว เธอจะไม่ขังฉันไว้นอกประตูอีก”
เจียงถังก้มหน้าลง ไม่พูดอะไร
เสิ่นซิวเหนียนพูดต่อ:“ภรรยา เธอยังรับปากฉันอีกด้วยว่า เห็นดาวกี่ดวง ก็ต้องจูบฉันกี่ครั้ง เธอยังทำไม่ได้เลยนะ”
เจียงถังรู้สึกจุกแน่นในอกจนทนไม่ไหว เธอหันหน้าไปมองนอกหน้าต่าง น้ำเสียงแหบพร่า:“คืนนี้ไม่มีดาว”
เสิ่นซิวเหนียนเม้มปากแน่น:“ภรรยา เธอบอกแล้วว่า ตราบใดที่ฉันไม่ทิ้งเธอไปก่อน เธอก็จะไม่มีวันทิ้งฉัน เธอพูดแล้วต้องรักษาคำพูด”
อารมณ์ของเจียงถังแทบจะเก็บไว้ไม่อยู่แล้ว
เธอกัดริมฝีปาก:“ประโยคนั้นไม่นับ ฉันก็จะไม่พูดตามสัญญา ฉันก็คือผู้หญิงเลวที่ไม่รักษาคำพูด”
เธอตีมือของเสิ่นซิวเหนียน:“ปล่อย ปล่อยนะ!”
เสิ่นซิวเหนียนเกร็งนิ้วมือ เขาจะไม่มีวันปล่อยเด็ดขาด
เจียงถังหมดแรง เอามือจับปลายนิ้วของเขา น้ำเสียงเบาเบา:“เสิ่นซิวเหนียน ขอร้องล่ะ ปล่อยมือ”