เจียงถังกลับมาถึงหอพัก ซ่งซวี่กับอีกสองคนเห็นเธอแล้วแปลกใจมาก
“ถังถัง กลับมาได้ยังไง? ป่วยหายแล้วเหรอ?”
วันนี้เจียงถังไม่สบาย เสิ่นซิวเหนียนเลยลาป่วยให้เธอ
เธอพยักหน้า:“หายแล้ว”
“แต่สีหน้าเธอดูซีดมากนะ”โจวโน่วเป็นห่วง
เจียงถังบอกให้พวกเธอไม่ต้องเป็นห่วง
ซ่งซวี่กับโจวโน่วอยากถามอะไรต่อ เวินเนี่ยนดึงแขนทั้งสองไว้ เธอชี้ไปที่กระเป๋าเดินทางของเจียงถัง ซ่งซวี่กับโจวโน่วจึงไม่ถามอะไรเพิ่ม
เจียงถังกลับมาตอนดึกพร้อมกระเป๋าเดินทาง สีหน้าแย่มาก ตาบวม ๆ แบบร้องไห้มาชัด ๆ พวกเธอเข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
เจียงถังทะเลาะกับเสิ่นซิวเหนียนงั้นเหรอ?
พวกเธอไม่ถามอะไร แค่คอยอยู่เป็นเพื่อนเจียงถัง แล้วเอาขนมปังมาให้เธอด้วย
เจียงถังขอบคุณเพื่อนร่วมห้อง แล้วปีนขึ้นเตียง ล้มตัวลงบนเตียงนอนเหม่อลอย
ในหน้าต่างระบบ การนับถอยหลังภารกิจนางรองลงจากเวทีหยุดลง ระบบแจ้งเตือนว่าภารกิจสำเร็จ
เจียงถังรู้สึกใจหายแปลก ๆ
เธอถามระบบหลัก:“เสร็จแล้วใช่ไหม ภารกิจเสร็จแล้ว นายไปได้แล้ว?”
ระบบหลัก:[ยินดีด้วยที่ทำภารกิจสำเร็จ]
จากนี้ไป ทุกอย่างก็ไม่เกี่ยวกับเธออีกแล้ว
เจียงถังกอดถ่งถ่ง:“ถ่งถ่งล่ะ? ถ่งถ่งก็ต้องไปด้วยเหรอ?”
ถ่งถ่งไม่อยากจากเลย มันใช้แขนสั้น ๆ สองข้างโอบนิ้วของเจียงถัง
ระบบหลัก:[มันต้องรอให้เนื้อเรื่องหลักดำเนินไป ตัวเอกชายและตัวเอกหญิงตกหลุมรักกัน มันถึงจะออกจากโลกนี้ไปได้]
เจียงถังลูบหัวถ่งถ่ง อย่างน้อยเธอก็ยังได้อยู่กับถ่งถ่งอีกสักพัก
ถ่งถ่งเศร้ามาก