"ได้สิ"
เจียงถังกินอาหารไหหยางแบบต้นตำรับอย่างเอร็ดอร่อย
หลังกินเสร็จมื้อเที่ยง เจียงถังกับเสิ่นซิวเหนียนเล่นกันในคลับอยู่พักหนึ่ง เธอเริ่มง่วง จึงไปหาซักโซฟานั่งในโซนพักผ่อน
"ง่วงเหรอ?" เสิ่นซิวเหนียนถาม "กลับห้องไปพักไหม?"
"ไม่เอา" เจียงถังปฏิเสธ "บ่ายนี้ฉันต้องดูการแข่งขัน"
เธอยกมือปิดปาก ฮาวหนึ่งทีเบา ๆ "ช่วงบ่ายแบบนี้มันง่วงเป็นธรรมดา นั่งเล่นตรงนี้สักพักก็หายแล้วล่ะ"
เสิ่นซิวเหนียนพยักหน้า แล้วนั่งลงข้าง ๆ เจียงถัง
เจียงถังเอนตัวไปซบเขา เอาหน้าซบอก
เสิ่นซิวเหนียนกอดไหล่เธอไว้ มุมปากยกยิ้มอย่างมีความสุข
เสียงเพลงผ่อนคลายเบา ๆ ลอยมา ทั้งคู่เอนกายบนโซฟาพักผ่อน เป็นช่วงบ่ายที่น่ารักมาก
ฟู่ถิงหลานและฟู่ถิงโจวเดินเข้ามาในโซนพักผ่อน แล้วเห็นเจียงถังกับเสิ่นซิวเหนียน
ฟู่ถิงหลานทักทายอย่างกระตือรือร้น "เจียงถัง สวัสดี!"
เจียงถังเห็นคนมา คิดจะลุกจากอ้อมแขนเสิ่นซิวเหนียน
เสิ่นซิวเหนียนกอดไหล่เธอแน่นขึ้น ไม่ยอมปล่อย
เจียงถังจึงต้องทักทายฟู่ถิงหลานแบบนั้น "คุณฟู่ สวัสดี"
"เรียกฉันว่าหลานหลานก็ได้ ฉันเห็นทุกคนเรียกเธอว่าถังถัง แล้วฉันเรียกเธอว่าถังถังได้ไหม?"
เจียงถังรู้สึกว่าฟู่ถิงหลานเป็นมิตรจริง ๆ เธอมองหน้ายิ้ม ๆ ของฟู่ถิงหลาน แล้วไม่กล้าปฏิเสธ จึงพยักหน้า "ได้สิ"