เสิ่นซิวเหนียนแอบสะใจสุด ๆ
เขายกมุมปากขึ้น กอดไหล่เจียงถังเดินต่อไป เจอเผยหยุนไคเดินสวนมา
เผยหยุนไคเพิ่งเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ เธอมองเสิ่นซิวเหนียนแล้วพูด "คุณเฉิน คุณนี่หยิ่งมากเลยนะ ไม่ให้ถังถังได้พูดเลย"
เจียงถัง: ห๊ะ? ไม่ได้เป็นแบบนั้นซะหน่อย?
เธอไม่ได้ไม่พูด แต่เธอไม่รู้จะปฏิเสธยังไงต่างหาก
เสิ่นซิวเหนียนช่วยเธอปฏิเสธ
เสิ่นซิวเหนียนดีจะตาย!
เผยหยุนไคหันไปชวนเจียงถัง "ถังถัง ไปกินข้าวกับพวกเรามั้ย?"
เธอเดาล่วงหน้าว่าเสิ่นซิวเหนียนจะขัด จึงพูดกับเสิ่นซิวเหนียน "คุณเฉิน ฉันชวนถังถังเองนะ อย่ามาช่วยเธอปฏิเสธแทน"
มุมปากเสิ่นซิวเหนียนหุบลงอีกครั้ง
พวกนี้ช่างไม่รู้จักกาลเทศะเลย ไม่เห็นเหรอว่าเขากำลังเดตกับเจียงถังอยู่?
มาขัดจังหวะเดตของพวกเขาทำไม?
เสิ่นซิวเหนียนก้มหน้ามองเจียงถัง ถังถังคงไม่ตอบตกลงใช่มั้ย? ใช่ป่ะ?
นี่มันเวลาเดตของพวกเขานะ!
เจียงถังสบตากับเขา ใจอ่อนลงทันที
สิ่งที่เธอทนไม่ได้ที่สุดคือเสิ่นซิวเหนียนก้มหน้ามองเธอแบบนี้ เหมือนหมาป่าน้อยเลย
โดนมองแบบนี้แล้วเธอจะไปปฏิเสธเสิ่นซิวเหนียนได้ยังไง?
เธอหยิกมือเสิ่นซิวเหนียนเบา ๆ สื่อว่าให้วางใจ
เจียงถังเป็นคนที่ไม่ค่อยเก่งเรื่องปฏิเสธคน แต่เพื่อเสิ่นซิวเหนียน เธอทุ่มความกล้า เอ่ยปฏิเสธเผยหยุนไคอย่างนุ่มนวล
"พี่หยุนไค ขอบคุณที่ชวนนะ แต่ฉันยังอยากใช้เวลาเดตกับเสิ่นซิวเหนียนมากกว่า"
พูดจบเจียงถังก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายมองเสิ่นซิวเหนียน เหมือนแมวน้อยหยิ่ง ๆ ที่รอรับรางวัล