เจียงถังชะงักไป เธอมากกว่าที่จะไม่รังเกียจเสียอีก...
เธอรู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย รีบปล่อยแขนเสิ่นซิวเหนียน แล้วพูดเสียงเบาว่า “เสิ่นซิวเหนียน พรุ่งนี้เจอกันนะ”
“ถังถัง พรุ่งนี้เจอกัน”
เจียงถังไม่กล้าสบตาของเสิ่นซิวเหนียน เธอหันหลังเดินเข้าไปในหอพักด้วยใจที่ว้าวุ่น
กลับมาถึงห้อง เธอตรงไปที่ระเบียง ยันราวระเบียงมองแผ่นหลังของเสิ่นซิวเหนียนที่เดินจากไป
ยามค่ำคืนสีทึบ ร่างสูงโปร่งของเสิ่นซิวเหนียนตั้งตรงสง่างาม เงาด้านหลังดูสง่าและมีระดับ
บุตรแห่งฟ้าผู้เปี่ยมสามารถโดดเด่น
บุปผาบนยอดผาที่เย็นชาและห่างเหิน
ไม่อยากได้หรือ?
ไม่อยากได้จริง ๆ งั้นหรือ?
เจียงถังมองอย่างเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปแผ่นหลังของเสิ่นซิวเหนียน
เธอใช้รูปนั้นโพสต์โมเมนต์ที่ตั้งค่าให้เห็นเฉพาะเสิ่นซิวเหนียน: จันทร์สกาวเด่นฟ้า
หนึ่งนาทีต่อมา เจียงถังก็ได้รับการแจ้งเตือนข้อความสองข้อความ
เป็นการกดถูกใจและคอมเมนต์ของเสิ่นซิวเหนียน
เขาคอมเมนต์มาสามคำ
สาดส่องเพียงเธอ
เจียงถังอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มที่มุมปาก เขาไม่ได้บอกว่าเขาไม่ใช่ดวงจันทร์
เขาบอกว่า สาดส่องเพียงเธอ
นี่คือสิทธิพิเศษที่ชัดเจนแบบดวงจันทร์ชัด ๆ เลยนะ
เจียงถังรู้สึกว่าหน้าอกเต็มตื้นไปด้วยความหวานซึ้งและความรู้สึกพองโตที่ยากจะบรรยาย
ไม่มีใครไม่หวั่นไหวกับการถูกให้สิทธิพิเศษหรอก
ไม่ชอบงั้นเหรอ?
ไม่อยากได้งั้นเหรอ?
เธอเงยหน้ามองดวงจันทร์อยู่นาน ลังเลอยู่ตั้งนาน แต่ก็ไม่ได้ถามระบบถึงคำถามนั้น