เจียงถังรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวร้ายตัวร้ายในพริบตา
เธอลดเสียงลงให้นุ่มนวล “เสิ่นซิวเหนียน ฉันไม่ได้ดุนายนะ”
เสิ่นซิวเหนียนหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงของเจียงถังทั้งหวานทั้งนุ่ม ต่อให้ตั้งใจตะโกนแบบดุ ๆ ก็ยังหวานอยู่ดี
เขาซุกหน้าลงในซอกคอของเธอ ปลายจมูกเบียดเบา ๆ กับลำคอเธอ “ดุแล้ว”
เจียงถังตัวเกร็งเล็กน้อย ลมหายใจอุ่น ๆ ของเสิ่นซิวเหนียนพ่นรดข้างคอเธอ ปลายจมูกเบียดคอเธอทีละนิด เธอรู้สึกทั่วร่างชาหมด
เธอยื่นมือไปดันเสิ่นซิวเหนียนเบา ๆ
เสิ่นซิวเหนียนกลับกอดเธอแน่นขึ้น “ถังถัง เธอดุฉัน แถมยังดันฉันอีก?”
เจียงถังหยุดนิ่งทันที
เธอกระซิบเบา “งั้นฉันขอโทษนะ?”
เสิ่นซิวเหนียนหลุดขำ เสียงหัวเราะต่ำ ๆ ของเขาลอยเข้าหูเจียงถัง “ฉันไม่เอาเธอขอโทษ ฉันจะให้เธอง้อฉัน”
เจียงถังปวดหัวนิดหน่อย เธอไม่รู้จะง้อยังไง
ตอนแม่ปลอบเธอ แม่ทำยังไงน้า?
กอดเธอ ลูบเธอ จูบเธอ
เจียงถังกอดตอบเสิ่นซิวเหนียน เธอยื่นมือไปยีผมเสิ่นซิวเหนียน
“หนูน้อยเสิ่นซิวเหนียน อย่าโกรธไปเลยน่า”
จูบนี่ตัดไปเลย
เขาเป็นพระเอกนะเฮ้ยยยย!
เสิ่นซิวเหนียนเบียดเธอ “หนูน้อยเสิ่นซิวเหนียนไม่ได้โกรธ”
“อืม ฉันรู้แล้ว” เจียงถังเบาเสียง “หนูน้อยเสิ่นซิวเหนียนกำลังอ้อนนี่เอง”
เสิ่นซิวเหนียนหลุดขำ
ท่าทางของเขา ถ้าให้คนที่คุ้นเคยเห็นเข้าละก็ คงคางค้างด้วยความตกตะลึง
นายคือบุปผาบนยอดผาผู้สูงศักดิ์และเย็นชาไม่ใช่เหรอ!!
เจียงถังเปลี่ยนเรื่องไปพูดถึงคาบเรียนพรุ่งนี้ของเสิ่นซิวเหนียน “พรุ่งนี้นายมีเรียนของปีสองคาบหนึ่งเหรอ?”