เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงถังตื่นมาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก่อน เธอนอนหลับไปเมื่อคืนโดยไม่ได้ปิดวิดีโอ เสิ่นซิวเหนียนคงไม่ปิดเองหรอก
หน้าจอมืดสนิท เพราะแบตหมดไปแล้วเครื่องเลยปิดเอง
เธอเสียบชาร์จแบต แล้วก็ขยี้หน้าอย่างฉงน ดูเหมือนเมื่อคืนเธอฝันทั้งคืน ในฝันมีแต่เสียงตุ๊บๆ ของเครื่องวัดสัญญาณในห้องไอซียู
"ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ?"
เจียงถังคุ้นเคยกับเสียงในห้องไอซียูเป็นอย่างดี เพราะตอนที่แม่ป่วยหนัก แม่ต้องนอนอยู่ห้องไอซียูนานกว่าสองเดือน ตอนนั้นเธอมีเวลาดูแลแม่ได้วันละสิบห้านาที
สิบห้านาทีนั้น คือช่วงเวลาที่เธอเฝ้ารอมากที่สุด และสิ้นหวังมากที่สุดในแต่ละวัน
บางครั้งแม่รู้สึกตัวขึ้นมา ก็เอาแต่พูดว่าจะยอมแพ้การรักษา
แม่ไม่อยากรักษาต่อ แม่รู้ว่าตัวเองคงหายไม่ขึ้น แม่อยากเก็บเงินไว้ให้เจียงถัง
ไม่อย่างนั้น เด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะคนหนึ่ง ไม่มีแม่ แล้วก็ไม่มีเงิน จะน่าสงสารขนาดไหน เธอจะใช้ชีวิตต่อไปยังไง?
เจียงถังขาดแม่ไม่ได้ เธอต้องให้แม่รักษาต่อ เธอหวังให้แม่หายดี แต่สุดท้ายแม่ก็จากไปอยู่ดี
ตอนที่เจียงฮวาจากไป เธอไม่สบายใจเลย การรักษาครั้งนั้นทำให้เงินทั้งหมดหมดไป ลูกเล็กๆ ของเธอยังอายุแค่ 16 ปี ต่อไปเธอจะอยู่คนเดียวได้ยังไง?
เธอมองเจียงถัง สุดท้ายก็ไม่ยอมหลับตา
เจียงถังไม่มีวันลืมสายตาสุดท้ายที่แม่มองเธอได้
เธอขมวดคิ้ว ถ่งถ่งสัมผัสได้ว่าเธออารมณ์ไม่ดี มันจึงยื่นแขนสั้นๆ เข้าไปกอดเธอ: "ถังถัง เป็นอะไรไป?"
เจียงถังบอกมัน: "เมื่อคืนฉันฝัน ฝันว่าได้ยินเสียงเครื่องวัดสัญญาณในห้องไอซียู"