เสิ่นซิวเหนียนยืนอยู่ข้างรถมองเธอ
รถของเจียงฮวามาถึงในไม่ช้า
เจียงฮวาลงจากรถ รับกระเป๋าเดินทางของเจียงถังมา
เจียงถังหันไปมองเสิ่นซิวเหนียนครั้งหนึ่ง แล้วขึ้นรถแม่ของเธอ เจียงฮวารีบขับรถออกไป
เจียงถังมองเสิ่นซิวเหนียนผ่านกระจกมองหลัง ร่างสูงสง่าของเขาตอนนี้ดูโดดเดี่ยวเล็กน้อย
ร่างของเสิ่นซิวเหนียนพร่าเลือนอย่างรวดเร็ว กลายเป็นจุดเล็ก ๆ แล้วหายไปในที่สุด
เจียงถังถอนหายใจเบา ๆ ในใจ
เจียงฮวามองเธอทีหนึ่ง สุดท้ายก็ไม่พูดอะไร
เสิ่นซิวเหนียนมองรถคันนั้นกลืนเข้าไปในกระแสรถแล้วหายไป เขายืนอยู่ตรงนั้นนานมาก ก่อนจะขับรถกลับที่พัก
บ้านหลังนี้เขาอยู่มานานแล้ว แต่วันนี้เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าบ้านมันช่างเงียบเหงา
ถังถังไม่อยู่ เหมือนความอบอุ่นทั้งหมดหายไป
เสิ่นซิวเหนียนนั่งเหม่ออยู่บนโซฟา จนกระทั่งตะวันตกดิน กลางคืนมาเยือน เขาไม่เปิดไฟ แสงจันทร์นอกหน้าต่างส่องผ่านเข้ามา ทอดเงาร่างโดดเดี่ยวของเสิ่นซิวเหนียน
เมื่อเช้าเขายังไปงานอีเวนต์ออฟไลน์กับถังถังด้วยกัน มีความสุขดีงามขนาดนั้น แล้วตอนนี้ก็กลายเป็นเขาคนเดียวที่ว่างเปล่า
ความแตกต่างนี้ช่างน่ากลัว เสิ่นซิวเหนียนทนไม่ไหวจริง ๆ
เขาคิดอยู่คนเดียวนานมาก สุดท้ายก็คิดออกเรื่องหนึ่ง
ถ้าสูญเสียเจียงถังไป เขาจะตาย
“ถังถัง...” เสิ่นซิวเหนียนสีหน้าไม่อาจเดาได้ในความมืด พึมพำกับตัวเอง “เธอจะไม่มีวันจากฉันไป ใช่ไหม?”
ใช่ ถังถังจะไม่มีวันจากเขาไป เขาจะไม่ทำให้ถังถังเกิดความคิดที่จะจากเขาไป