เจียงถังถูกเสิ่นซิวเหนียนประคองหน้าไว้จนขยับตัวไม่ได้เลย
เธอก็ไม่ได้ขยับ
เธอเข้าใจเสิ่นซิวเหนียนดีมากแล้ว
ถ้าตอนนี้เธอแสดงความกลัว ดิ้นรน หรือถอยหนี นั่นแหละถึงจะจบเห่จริง ๆ
ยิ่งไปกว่านั้น ถึงแม้เธอจะใจเต้นนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้กลัวเลยสักนิด
หน้านิ่งสุดเท่น่ะหอมจะตายไปได้รู้ยัง?
เจียงถังกระพริบตา น้ำเสียงอ่อนหวาน: “เสิ่นซิวเหนียน ฉันไม่ได้ลืมอะไรเลยนะ”
เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย จูบที่ริมฝีปากของเสิ่นซิวเหนียน แล้วพูดเสียงเบา: “ฉันมองแค่คุณคนเดียว”
เธอจูบแก้มขวาของเสิ่นซิวเหนียนอีกครั้ง: “ฟังแค่คุณคนเดียวพูด”
แล้วจูบแก้มซ้ายอีก: “ก็แค่…ชอบคุณคนเดียว”
พอพูดประโยคนี้ออกมา แก้มของเธอก็แดงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เธอแค่…กำลังง้อเสิ่นซิวเหนียนเท่านั้นเอง
เสิ่นซิวเหนียนถูกเจียงถังง้อหายแทบจะในทันที
เขาพยายามกดรอยยิ้มที่มุมปาก ไม่แสดงออกมา เขาจะแสดงให้เห็นว่าง้อง่ายแบบนั้นไม่ได้ ต้องให้ถังถังง้อเขานานกว่านี้หน่อย
สองมือของเขาลูบแก้มเจียงถังเบา ๆ เสียงเบามาก: “ถังถัง แล้วเมื่อกี้เธอเอาแต่คุยกับพี่สาวฉันอยู่ได้ยังไง?”
น้ำเสียงแฝงความน้อยใจนิดหน่อย
เจียงถังฟังรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงในน้ำเสียงของเสิ่นซิวเหนียนได้อย่างชัดเจน
เธอใช้เสียงหวาน ๆ ง้อเขา: “เสิ่นซิวเหนียน ฉันคุยกับพี่สาวคุณตลอด ก็เพราะคุณไงล่ะ”
“ฉันอยากให้พี่สาวคุณชอบฉัน ฉันอยากให้พี่สาวคุณประทับใจฉัน จะได้ไม่ขัดขวางเราอยู่ด้วยกันไง”
เจียงถังแก้มแดงเรื่อ: “เสิ่นซิวเหนียน ฉันชอบคุณมาก ๆ เลยอยากอยู่กับคุณตลอดไปไงล่ะ”
เสิ่นซิวเหนียนมุมปากกระดกขึ้นสูงจนกลั้นไม่อยู่จริง ๆ